Papa hoor je meTamara Bos

Terug naar lijst
 

Papa hoor je me

Titel: Papa hoor je me
Auteur: Tamara Bos
Uitgeverij: Leopold, 2011
ISBN: 978 90 25858278
Illustraties: Annemarie van Haeringen

Terug naar lijst

Soldaatjes en de dood

‘Papa, hoor je me?’ van Tamara Bos en Annemarie van Haeringen is een heftig boek, waarin Polle vertelt over de dood zijn vader. Jij leest mee wat hij allemaal tegen zijn vader zegt, want Polle gaat ervanuit dat papa hem hoort. ‘Toch, papa? Hoor je me? Ik bent het. (...) Het is wel heel stil, nu jij niks meer zegt. (...) Net als toen je zo ziek was. En we moesten fluisteren omdat je sliep. Nu slaap je niet, maar het lijkt er wel op.’

Polle’s vader had kanker, al wordt zijn ziekte nergens in het verhaal zo genoemd. Polle beschrijft het gevecht van zijn vader tegen de ziekte als levenslang stratego. Gemene rode soldaatjes maakten alles in zijn lijf kapot. Samen met medicijnen en steun van familie, vormde Polle’s vader een blauw leger. ‘Niemand leek te winnen. Totdat de soldaatjes wonnen. En jij verloor.’
Hoe vaker je ‘Papa, hoor je me?’ leest, hoe zwaarder het boek wordt. Er vallen dan namelijk steeds meer dingen op die de schrijfster wel zegt, maar niet benoemt. Als lezer moet je zelf invullen wat Polle écht wil zeggen. Dat is knap gedaan door Tamara Bos. Zij laat Polle op een heel kinderlijke manier vertellen. Het lijkt alsof hij niet zo goed doorheeft wat er allemaal gebeurt. Toch zit er tegelijkertijd een diepere laag in het verhaal waaruit blijkt dat Polle veel volwassener denkt dan hij ons wil doen geloven. Dat is meteen het enige kritiekpuntje op het boek: de schrijfster legt Polle teveel diepzinnige gedachten in de mond.

Over het moment waarop hij hoorde dat zijn vader was overleden, zegt Polle bijvoorbeeld: ‘Waar was je dan heen gegaan? Of had iemand je ontvoerd?’ Hij is dan echt een kind dat zaken niet begrijpt. Maar later, als ze naar het crematorium rijden waar zijn vaders lichaam zal worden verbrand, denkt hij: ‘Verbranden doet geen pijn als je dood bent. En dat is maar goed ook, want je hebt meer dan genoeg pijn gehad. Dat is het enige fijne van dat je dood bent. Dat je geen pijn meer voelt.’ Die gedachte is juist erg volwassen: te volwassen zelfs voor een jochie van zijn leeftijd. Op dit punt na vertelt Tamara Bos heel eerlijk, open en herkenbaar over de rouwgevoelens van Polle. Het is namelijk helemaal niet gek om het jammer te vinden dat je niet kunt gaan schaatsen omdat je vader dood is. Dat mag best.

Bij de tekst staan prachtige, eenvoudige, maar des te aangrijpendere tekeningen van Annemarie van Haeringen. Zij heeft het stratego-verhaal in al haar tekeningen gebruikt: je ziet de rode soldaatjes langzaam naar het blauwe leger toesluipen, waarna een groot gevecht ontstaat. Daarna hijst één rood soldaatje de vlag: Polle’s vader is er niet meer. De blauwe soldaatjes, die Polle’s familie voorstellen, dragen Polle’s vader met gebogen hoofd van het strijdveld af. Het hele boek door blijft Polle’s vader een soldaat en in het laatste hoofdstuk, als Polle zijn verdriet een plekje heeft weten te geven, zwaait hij in zijn soldatenpak vanaf een wolk naar beneden.

Linda.
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.