Oma, mag ik mijn pop terug?Mark Haayema

Terug naar lijst
 

Oma, mag ik mijn pop terug?

Titel: Oma, mag ik mijn pop terug?
Auteur: Mark Haayema
Uitgeverij: Azul Kids, 2015
ISBN: 978 90 822 8340 2
Illustraties: Marius van Dokkum

Terug naar lijst

Oma is de weg kwijt

‘Mijn oma heeft heel veel vel.
Veel meer dan eigenlijk op haar hoofd past.
Daardoor lijkt ze een beetje verfrommeld.
Net een rozijntje dat vroeger een druif was.’

Opa’s en oma’s zijn er in allerlei soorten en maten. Meestal zijn ze lief, zorgzaam, (een beetje) grijs en het belangrijkst van alles: gek op jou! Soms doen opa’s en oma’s ook een beetje gek. Dan doen ze opeens een raar dansje midden op straat, of willen ze ook graag een spelletje met je doen op je spelcomputer. Maar wat doe je als je oma steeds meer dingen vergeet? En als het zelfs zo erg wordt dat ze vergeet hoe ze zich zou moeten gedragen als groot mens?

De oma van Fien in ‘Oma, mag ik mijn pop terug?’ is zo’n vergeetachtige - ofwel dementerende - oma. Het begon met kleine dingen. Bijna elke dag belde oma naar de moeder van Fien omdat ze iets kwijt was. Haar sokken bijvoorbeeld, of de afstandsbediening. ‘Laatst belde ze dat ze haar telefoon niet kon vinden, toen moest mama een beetje lachen.’ Maar als oma op een dag door een politieauto wordt thuisgebracht, wordt er besloten dat oma niet meer thuis kan wonen. Oma moet verhuizen, naar een speciaal huis voor vergeetachtige opa’s en oma’s.

Fien vindt het nieuwe huis van oma best wel gezellig. De oma’s en opa’s die daar wonen zijn ook allemaal anders. ‘In de gang speelt een opa verstoppertje in zijn eentje en een andere oma bouwt torentjes van pepermuntjes.’ In het nieuwe huis vergeet oma nog meer: ze weet niet meer wanneer ze moet plassen. Daarom moet ze een luier om. Net zoals een baby. Volgens de moeder van Fien is oma weer een beetje kind geworden. Als Fien spelletjes heeft gespeeld met oma, en daarna tekenfilms met haar kijkt, weet Fien wat oma nu eigenlijk is: ‘Oma is eigenlijk mijn vriendinnetje. Maar wel een oud vriendinnetje.’

Mark Haayema weet in eenvoudige, maar prachtige zinnen op te schrijven hoe het is om een oma te hebben die steeds meer vergeet en steeds minder op een volwassene lijkt. (‘Ze zijn allemaal moe, van het onthouden.’) Hoewel dementie geen makkelijk onderwerp is, weet Mark Haayema op een speelse manier duidelijk te maken hoe deze ziekte er in kleine stapjes voor zorgt dat oude mensen weer kinderen worden. Want ook al is het eigenlijk geen onderwerp waar je om mag lachen, de grapjes in het verhaal zorgen er wel voor dat je er makkelijker over kunt praten.

De speelse toon van de tekst komt ook terug in de illustraties van Marius van Dokkum, die je misschien wel kent van de boeken over ‘Papa Wapper’ en ‘Opa Jan’. Zijn aquareltekeningen passen zo goed bij de tekst, dat je je bijna niet voor kunt stellen dat het verhaal zonder beeld kon bestaan.

‘We gaan zwemmen.
Oma gaat ook mee.
Ik mag al zonder zwembandjes.
Oma niet.’

Mirjam.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.