Niet thuisJacques Vriens

Terug naar lijst
 

Niet thuis

Titel: Niet thuis
Auteur: Jacques Vriens
Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf, 2017
ISBN: 978 90 003 5612 6
Illustraties:

Terug naar lijst

Geen ouders, maar groepsleiders

Hannah kan niet thuis wonen omdat haar ouders de hele tijd ruziemaken. Daarom woont ze in leefgroep De Haven met zes andere kinderen. Er zijn geen ouders, maar groepsleiders. Het is soms best lastig om zo samen te leven, want er is altijd wel iemand druk of verdrietig - of de hagelslag is op. Gelukkig is er mevrouw Lies, die schoonmaakt en kookt. Zij kiest altijd de kant van de kinderen en kan zo lekker eerlijk zeggen dat je ouders stommelingen zijn.

Als ze met het hele huis verstoppertje spelen, hoort Hannah één van de groepsleiders praten met meneer Reimers, de directeur. Het is duidelijk dat er iets vervelends gaat gebeuren. Een paar dagen later komt hij op bezoek om te vertellen wat.

Reimers begon een heel verhaal waar we de helft van snapten. Het ging erover dat steden en dorpen tegenwoordig zelf hun eigen jeugdzorg moeten regelen. En vooral dat er bezuinigd moest worden. ‘Daarom zullen we moeten bekijken welke goede oplossingen we voor jullie vinden.’ Daarna zei hij nog iets ingewikkelds over het stichtingsbestuur dat de baas is over alle huizen en dat dit ook de definitieve beslissing moest nemen.

Meneer Reimers zegt alleen maar onduidelijke dingen over ‘passende oplossingen’. De kinderen snappen er niks van. De Haven moet dicht. Maar zij willen blijven! Ze laten het er niet bij zitten en bedenken een gedurfd plan. Zou het hen lukken om meneer Reimers en het stichtingsbestuur op andere ideeën te brengen?

Niet thuis’ is een echt Jacques Vriens-boek. Het gaat over een moeilijk onderwerp, maar het verhaal is niet te zwaar. Alle kinderen in De Haven hebben thuis nare dingen meegemaakt. Van sommigen zijn de ouders weggelopen of verslaafd, maar samen slaan ze zich erdoorheen. Hannah verwoordt het mooi:

In De Haven kwam ik er al snel achter dat er kinderen zijn die nog veel ergere dingen hebben meegemaakt. Maar ik ontdekte er ook dat je elkaar kunt helpen, voor elkaar kunt opkomen en dat je met humor veel kunt oplossen.

Net als in zijn andere boeken, laat Jacques Vriens in dit boek zien hoe goed hij zich kan inleven in kinderen. Hij beschrijft bijvoorbeeld hoe de autistische Bjorn, die ook in De Haven woont, alles letterlijk neemt. Als de juf zegt dat hij op zijn woorden moet letten, vraagt Bjorn ‘Welke woorden dan?’ En als de kinderen te horen krijgen dat De Haven moet sluiten, zegt de directe Mathijs dat het net voelt alsof ze als vuilniszakken langs de kant van de weg worden gezet.

Hierdoor kun je makkelijk met de kinderen meeleven. Je wilt dat hun plan lukt, ook al is het best riskant. Hannah en de anderen zijn hun thuis al een keer kwijtgeraakt. Dit boek laat zien dat niemand het verdient om dat (twee keer) te overkomen.

Rozemarijn.

Vond je dit een mooi verhaal? Lees dan Code kattenkruid, ook van Jacques Vriens.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.