Naar de wolvenAnna Woltz

Terug naar lijst
 

Naar de wolven

Titel: Naar de wolven
Auteur: Anna Woltz
Uitgeverij: Querido, 2019
ISBN: 978 90 451 2365 3
Illustraties: Ingrid en Dieter Schubert

Terug naar lijst

Een eigentijds sprookje

Fabeltje was de liefste, dat wist iedereen.
Dat wist het baasje met het korte haar.
Dat wist het baasje met het lange haar.
En dat wist Fabeltje ook.’

Zo begint het prentenboek ‘Naar de wolven’. Met zijn neus in de wind zit hond Fabeltje zelfverzekerd op een hoge stapel kussens. Hij lijkt wel een echte prins. Maar op een dag komt er een indringer het huis binnen. Fabeltje snapt er niets van. Baby Benjamin mag veel meer dan Fabeltje. Hij poept zelfs in huis (wat hij nooit mag) en alle aandacht gaat naar hem. Dat vindt Fabeltje niet leuk en hij wil Benjamin weg hebben. Dus neemt hij hem op zijn rug mee naar het bos. Daar zitten de wolven en die zullen best blij zijn met zo’n nieuw speeltje.

Benjamin is een vrolijk jongetje, dat vol vertrouwen met Fabeltje meegaat. Hij kijkt de hele tijd blij en is nooit bang. Dat is eigenlijk wel vreemd, want het is best een spannend verhaal. Dat zie je vooral in de illustraties van Ingrid & Dieter Schubert. Je ziet bijvoorbeeld dat Benjamin ook een rood mutsje heeft, net als Roodkapje, die op een schilderijtje boven het wiegje hangt. Dat is al een aanwijzing dat het verhaal op een eng sprookje lijkt, want op het schilderijtje zie je de grote boze wolf likkebaardend naar Roodkapje kijken.

Als het verhaal spannender wordt, zie je steeds meer donkere kleuren, zoals op het moment dat er vier wolven om Fabeltje en Benjamin heen staan.

‘Ik wil er eerst mee,’ zei de wolf met de felgele ogen.
‘Nee, dat speeltje is van mij!’ gromde de wolf met de blinkende tanden.

Benjamin beseft het gevaar niet, maar Fabeltje gelukkig nog net op tijd wel. Hij zegt:

‘Eigenlijk, is het speeltje van mij.
Ik kwam het alleen even laten zien.
Kom Benjamin, we gaan!’

De schrijfster Anna Woltz gebruikte haar eigen kindje als inspiratie, want Anna is moeder geworden van een zoontje dat ook Benjamin heet. Wel grappig om te merken hoe Anna Woltz is veranderd door de komst van Benjamin, want ze schreef zo’n tien jaar geleden op onze site in een column dat ze op zoek was naar een baby om haar boek ‘Tien dagen in een gestolen auto’ te schrijven. Dat boek is trouwens opnieuw uitgegeven in een bundel samen met haar boek ‘Onweer’. Ze heeft de verhalen gecorrigeerd, dus misschien heeft ze wel stukjes gewijzigd over het omgaan met een baby, want nu heeft ze zelf ervaren hoe de komst van een baby het leven verandert. Maar vooral ook hoe ontwapenend een baby is. Zo bijzonder zelfs dat ze er dit prentenboek over heeft geschreven. Wie weet, volgen er nu ook meer prentenboeken van Anna?

Loes.

Leestip: Wil je nog een boek lezen over jaloers zijn op een nieuwe baby? Lees dan ook Broertje ruilenvan Jan Ormerod.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.