Mijn wonderlijke oomYvonne Jagtenberg

Terug naar lijst
 

Mijn wonderlijke oom

Titel: Mijn wonderlijke oom
Auteur: Yvonne Jagtenberg
Uitgeverij: Rubinstein, 2018
ISBN: 978 90 476 2600 8
Illustraties: Yvonne Jagtenberg

Terug naar lijst

Altijd blijven spelen

Maakte de eerste film die je in de bioscoop zag ook zo’n indruk op jou? Yvonne Jagtenberg werd als kind meegenomen naar de films van de  Jaques Tati. Deze Franse regisseur maakte de grappige film ‘Mon Oncle’, over de stuntelende Monsieur Hulot.  Op die wat wereldvreemde  meneer is het prentenboek  ‘Mijn wonderlijke oom’ geïnspireerd.

Gerard woont met zijn ouders en teckel Dali in een hypermodern huis dat vol staat met dure kunst en ingewikkelde designmeubels. Niet echt een plek waar je nou eens even lekker tikkertje kan doen. Gelukkig is daar zijn oom, die komt oppassen. Oom houdt zich niet aan de regels en samen halen ze kattenkwaad uit. Oom heeft gewerkt in het circus en kan zelfs de gevaarlijke ‘reuze-rode-ratel-slang’ temmen. Of toch niet? Samen zetten ze de boel in huis en in de buurt op stelten. De bijzondere stoel wordt een hoed en later een kooi.  De strenge agent verleiden ze tot een dansje.

Ssssstil. Mijn ouders houden niet van wilde dieren. En ook niet van circus. Ze houden van gewoon. Mijn moeder vindt haar broer maar wonderlijk. Ik niet. Ik vind mijn oom heel gewoon.

Het is aan alle kanten duidelijk dat Gerard en oom een heel goede band hebben.  Ze nemen je in dit verhaal  mee als twee broers die aan hun buurjongen vragen of hij zin heeft om buiten te komen spelen.

Yvonne kreeg voor dit boek een Gouden Penseel. Het zijn bijzondere tekeningen die er simpel uitzien, maar waar toch veel gevoel uitspreekt. Zo heeft oom geen mond, toch is het heel duidelijk te zien hoe het met hem gaat. Wist je dat de oom in de  film ‘Mon Oncle’ ook geen woord zegt?  

Aandoenlijk is de prent waarop Gerard en zijn oom op hun tenen langs de ouders sluipen. Je ziet het gewoon voor je en hoort er een koddig muziekje bij. Wat verder opvalt is het gebruik van kleur. Er zijn veel beige- en grijstinten met af en toe wat fellere kleuren die eruit springen, zoals de indianentooi van Gerard. Mooi wordt ook de ‘grijze massa’, mensen die allemaal hetzelfde zijn, in beeld gebracht. Alles is grijs, zelfs de achtergrond. En alle mensen hebben dezelfde houding, waardoor je ziet dat ze allemaal met hetzelfde bezig zijn.

De tekst is geschreven met hetzelfde materiaal als waar de tekeningen mee gemaakt zijn, wascokrijt. Hierdoor is het een mooi geheel.  Halverwege het verhaal is er wat onduidelijkheid: mensen en auto’s gaan botsen maar je ziet niet goed waardoor dat komt. Verder is het voor jonge lezers goed te volgen.  Een origineel prentenboek met een prachtige boodschap: stop nooit met spelen!

Maud.

Vond je dit boek leuk? Lees dan ook het originele prentenboek Bas en Daan graven een gatvan Mac Barnett en Jon Klassen.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.