Middenin de nachtToon Tellegen

Terug naar lijst
 

Middenin de nacht

Titel: Middenin de nacht
Auteur: Toon Tellegen
Uitgeverij: Querido, 2005
ISBN: 978 90 451 0143 9
Illustraties: Mance Post

Terug naar lijst

Duizend-en-één nacht in het dierenbos

Heb je dat wel eens, dat je ’s nachts wakker ligt en gaat liggen piekeren? Over een proefwerk dat je nog moet leren, of over een ruzie met een vriend of vriendin? Als je zo in het donker voor je uit ligt te staren, maak je van elk probleem een enorm drama; je kunt het niet, het komt nooit meer goed, wat vreselijk allemaal! Maar als de ochtend wakker wordt, en het is weer licht, denk je, ‘waar heb ik me in hemelsnaam zo druk om gemaakt?’

Zo ook met de dieren in ‘Middenin de nacht’ van Toon Tellegen. Ze worden ’s nachts wakker, of liggen wakker, en gaan over allerlei dingen nadenken. Zoals het vuurvliegje dat ineens uitgaat:
‘Het vuurvliegje peuterde, sjorde, vloog tegen zijn raam aan en liet zich onverhoeds omvallen. Maar hij ging niet aan. Hij leunde even achterover om uit te rusten. Als ik nooit meer aanga, dacht hij, wat dan?’
Of ze dénken dat ze wakker worden, maar dromen ondertussen nog, zoals de olifant die in een boom klimt:
‘Middenin de nacht stond de olifant op en begon te klimmen. Ik weet dat ik ’s nachts niet moet klimmen, dacht hij. Hij aarzelde even. Maar ja, dacht hij toen, ik weet zoveel. Hij klom recht naar boven. Wat een geluk dat ik onder een boom sliep, dacht hij al klimmend.’

Het bijzondere aan de verhalen van Toon Tellegen is dat hij de dieren menselijke trekjes weet mee te geven, maar ze ondertussen óók echte dieren laat zijn. De reiger loert naar de kikker, omdat hij trek heeft in een lekker hapje. Maar hij doet daar niets mee, omdat hij de kikker zo gezellig vindt en het zo jammer zou vinden als hij er niet meer was. De bever bouwt een dam, om te zorgen dat hij de zon nooit meer onder ziet gaan, want hij houdt niet van donker. Je vergeet nooit dat je over dieren zit te lezen, en het leuke is dat je ook bij de dieren om je heen gaat denken: ‘waar zou díe nou weer over aan het piekeren zijn?’

De tekeningen zijn van Mance Post, die al eerder verhalen van Tellegen van illustraties voorzag. Op haar eenvoudige maar mooie platen zijn de dieren donkere wezens tegen een donkerblauwe achtergrond hetgeen ze lekker ernstig maakt. Je kunt dit boek overdag in de felle zonneschijn lezen, maar zodra je een plaat van Post tegenkomt, voelt het meteen alsof het middenin de nacht is!
Dit boek, dat in 2006 een Zilveren Penseel kreeg voor de illustraties, is heel geschikt om naast je bed te leggen. De verhaaltjes zijn namelijk slechts anderhalve pagina lang, zodat je elke avond een verhaaltje kunt (voor)lezen. Aan het eind van elk verhaaltje valt het piekerende dier weer in slaap, dus dan ben je meteen in de stemming voor een nachtje lekker slapen!

Bianca.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.