LittekensAnke de Vries

Terug naar lijst
 

Littekens

Titel: Littekens
Auteur: Anke de Vries
Uitgeverij: Lemniscaat, 2016
ISBN: 978 90 477 0778 3
Illustraties:

Terug naar lijst

Fietsen naar Frankrijk

Na zestien jaar (haar laatste boek kwam uit in 2000) verschijnt er weer een nieuwe jeugdroman van Anke de Vries. Iets om je op te verheugen, want haar boek ‘Blauwe plekken’ uit 1992 maakte veel indruk en wordt nog steeds veel gelezen. En nu is daar dus ‘Littekens’. Kan dit boek tippen aan ‘Blauwe plekken’?

Paul ging een glansrijke carrière als proftennisser tegemoet, maar nadat er een tumor in zijn been gevonden werd, moest hij die droom opgeven. De tumor is inmiddels verwijderd en Paul besluit naar zijn oom en tante in Frankrijk toe te fietsen om deze moeilijke periode te verwerken. In Frankrijk ontmoet hij Clara (al letterlijk in de eerste zin van het boek) die zelf ook het een en ander meegemaakt heeft. Haar littekens zijn echter niet zoals bij Paul zichtbaar: Clara draagt een groot trauma met zich mee, een verdriet dat De Vries heel gevoelig en realistisch beschrijft.

Klinkt als een romantisch verhaal, want natuurlijk worden Paul en Clara verliefd. Maar ‘Littekens’ ontpopt zich tot een ‘whodunit’ nadat een man uit een naburig dorp, bij wie Paul een nachtje heeft gelogeerd, dood wordt gevonden in zijn huis. Is er sprake van een ongeluk of is hier opzet in het spel? De dood van deze monsieur Martin blijkt op bijzondere wijze verbonden met het trauma waar Clara zo mee worstelt. De Vries weet de touwtjes goed aan elkaar vast te knopen en maakt er zodoende een mooi en geloofwaardig verhaal van, hoewel de ontknoping wat teleurstellend aanvoelt.

De plot van ‘Littekens’ is dus goed bedacht en boeiend, maar toch wordt het nergens echt spannend. Dat is jammer, want het verhaal leent zich er wel echt voor. Daarnaast is de schrijfstijl wat statisch en oubollig: zinnen als ‘Je ziet er patent uit’ en ‘Ik griende als een klein kind’ zijn daar voorbeelden van. De Vries schrijft wisselend vanuit Paul en vanuit Clara, maar laat soms ook een ander personage aan het woord, waardoor ‘Littekens’ naarmate het boek vordert wat rommelig gaat aanvoelen. Die perspectiefwisselingen halen de vaart soms een beetje uit het verhaal.

Toch is ‘Littekens’ een fijn boek dat heerlijk wegleest, vooral op een zomerse avond. Dat komt ook omdat De Vries – die zelf al jaren in Frankrijk woont – het broeierige Franse landschap zo mooi weet te beschrijven: ‘De verlaten landweg, omzoomd door bergen van kalksteen, sterkte zich voor haar uit. Aan weerszijden pronkten velden vol zonnebloemen, maïs en lavendel. Ze haalde de dopjes uit haar oren, maar de stilte rondom benauwde haar plotseling, haar eigen stappen klonken beangstigend.’

‘Littekens’ is misschien niet zo indrukwekkend als ‘Blauwe plekken’, maar dit boek over eerste liefdes, schuld en traumaverwerking verdient zeker een plekje in jouw Anke de Vries-collectie. Hopelijk hoeven we op de volgende roman van De Vries (inmiddels 79) niet weer zestien jaar te wachten!

Lizan.

Leestip: Ken je ook Anke de Vries’ roman ‘De rode handschoen’ al? Dit boek speelt zich net als ‘Littekens’ ook af in Frankrijk, maar dan in het Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog!

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.