KRRRR…OKODILCatherine Rayner

Terug naar lijst
 

KRRRR…OKODIL

Titel: KRRRR…OKODIL
Auteur: Catherine Rayner
Uitgeverij: Uitgeverij C. de Vries-Brouwers, 2012
ISBN: 978 90 5927 219 4
Illustraties:

Terug naar lijst

Klapperende kaken

Ken je de prentenboeken ‘Fiet wil rennen!’ van Bibi Dumon Tak of ‘Ik doe het lekker toch!’ van Milja Praagman? Dat zijn leuke voorleesverhalen en dat komt ook doordat de titel steeds terugkomt in de tekst. Na een paar keer weet je wel hoe die zin gaat en kun je meedoen met vertellen. Bij ‘KRRRR…OKODIL!’ werkt het ook zo: even luisteren en dan lekker hard meeroepen: krrrr…okodil!

Aan de oever van de rivier kruipt een krokodil uit het water. Het gevaarlijke dier heeft zin in een spelletje: hij wil de andere dieren in de buurt laten schrikken. De libellen en de kikkers vinden de krokodil heel vervelend, maar kunnen niet veel tegen hem beginnen. Dan zoekt de krokodil een lastiger tegenstander. Hij daagt een nijlpaard uit, een heel groot nijlpaard.

Schrijver en tekenaar Catherine Rayner kiest, heel bijzonder, voor een plagende krokodil als onderwerp. Ze laat mooi zien hoe veel plezier de krokodil heeft, maar ook dat een plaaggeest zich alleen kan voelen. De krokodil snapt niet waarom niemand met hem wil spelen.

Iedere keer nadat je ‘KRRR…OKODIL’ hebt geroepen, kun je lezen hoe enthousiast de krokodil is. Wanneer hij op de kikkers afstapt, ‘spettert en spattert’ hij en ‘de modder vliegt alle kanten op.’ Bij de libellen: ‘Hij stampt door het riet.’ En bij de ooievaars: ‘Hij klappert met zijn kaken.’

Ook op de tekeningen spat de krokodil van het papier af. Op de eerste prent is nog te zien hoe alle dieren in en rond de rivier genieten van de zon en de ochtendrust. Direct daarna kijkt de krokodil, bijna zo groot als twee bladzijden, je vrolijk aan. Zijn scherpe tanden steken wit af tegen het groen van zijn lijf. Dat lijf is niet gewoon effen groen; overal zitten witte, rode en bruine spatjes. Met zwarte inkt heeft de tekenaar een beetje slordige lijn om de krokodil en de andere dieren getrokken.

Het lijkt alsof de tekeningen met ecoline (een waterige verf) zijn gemaakt: veel doorzichtige kleuren, bijvoorbeeld voor de rietstengels, en veel spetters. Voor de achtergrond heeft Catherine Rayner vaak een andere kleur gebruikt: geel, lichtgroen, lichtblauw, lichtroze. Die frisse kleuren maken de sfeer nog speelser.

Je ziet de krokodil steeds in een andere houding: soms is hij vol in beeld, soms komt hij aan de zijkant van de bladzijde aansluipen. Je herkent heel goed hoe hij zich voelt: eerst ondeugend, dan bang en alleen, dan verbaasd. Ook de andere dieren zijn erg mooi getekend, zoals de opvliegende ooievaars en het brullende nijlpaard.

‘KRRRR…OKODIL!’ is Prentenboek van het Jaar 2014. De mensen die in de bibliotheek werken vinden dit prentenboek het mooist en leukst om voor te lezen. Zeg nou zelf, wat is er leuker dan luid kunnen roepen: ‘KRRRR…OKODIL!’?

Inger.  

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.