Kleine kansMarjolijn Hof

Terug naar lijst
 

Kleine kans

Titel: Kleine kans
Auteur: Marjolijn Hof
Uitgeverij: Querido, 2006
ISBN: 978 90 451 0238 2
Illustraties:

Terug naar lijst

Toveren met dode dieren
Kiek is ongerust. Haar vader is arts in een oorlogsgebied. En op een dag wordt hij ook nog eens vermist. ‘We kunnen niet zoveel doen,' zegt haar moeder. Maar Kiek weet toch iets.

Kans verkleinen
Hoeveel kinderen zijn er met een dode vader? Niet zo veel. Hoeveel kinderen zijn er met een dode vader, een dode muis en een dode hond? Nog veel minder! Daarom wil Kiek een dode muis en hond zien te krijgen. Zo verkleint ze de kans dat ze straks een meisje met een dode vader is. Bij de dierenwinkel krijgt ze een ‘mislukte' muis. Die gaat al gauw dood, dus dat is één. Nu nog een dode hond... Dat blijkt lastiger. De jongen van de dierenwinkel krijgt argwaan en wil haar geen oud of mislukt hondje meegeven. Toevallig heeft Kiek thuis een hond, Mona. Kiek vindt zichzelf geen hondenmoordenaar. Maar ze moet een meisje met een dode muis én een dode hond worden. Op dit punt wordt het verhaal echt spannend. Kiek verzint van alles. Ze beveelt Mona dood te gaan. Mona trekt zich daar niks van aan. Kiek tekent een dode hond, maar dat helpt natuurlijk ook niet. Dan gaat Kiek met Mona wandelen. In de richting van een drukke verkeersweg...

Meeleven
Kiek is een gewoon meisje, dat zich ongewoon gaat gedragen. Eigenlijk probeert ze te toveren. Ze probeert invloed te krijgen op iets belangrijks waar ze geen invloed op heeft. De lezer weet dat haar getover niet zal werken, maar tegelijkertijd begrijpt hij Kiek helemaal. Hij hoopt dat ze geen domme dingen zal doen en dat haar vader alsjeblieft veilig terugkomt. Dat we zo meeleven komt doordat Marjolijn Hof het boeiende verhaal ook nog eens heel erg knap vertelt. Het staat er allemaal precies goed. Luchtig, subtiel en mooi. ‘Ik was bang dat reizen een beetje op touwtjespringen leek: het ging een hele tijd goed, maar nooit voor altijd.'

Dom
En dan vergeet ik nog een ding. Dit spannende, ontroerende, mooie boek is op een aantal plaatsen ook nog eens heel komisch. Bijvoorbeeld wanneer Marjolijn Hof de domheid van de hond Mona beschrijft. Als Mona koekjes eet uit een zak, roept Kiek heel hard ‘Boe!' Wie weet zal Mona een hartstilstand krijgen. Mona overleeft het - en wat doet ze? Wordt ze boos op Kiek? Nee. ‘Ze ging voor de koekjeszak staan grommen. Die vertrouwde ze niet meer.'

Tjibbe Veldkamp.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.