Josephina, een naam als een pianoJaap Robben

Terug naar lijst
 

Josephina, een naam als een piano

Titel: Josephina, een naam als een piano
Auteur: Jaap Robben
Uitgeverij: De Eenhoorn, 2012
ISBN: 978 90 5838 809 4
Illustraties: Merel Eyckerman

Terug naar lijst

Hoe een oma oma wordt

Heeft je oma je wel eens foto’s laten zien van toen ze jong was? Heb je je verbaasd over de bruinige beelden met mensen in rare kleding? En heb je je afgevraagd of het echt je oma is, die er op de foto’s net zo jong uitziet als je zus nu? Heb je gedacht hoe vreemd het is dat er een tijd vóór jou is geweest?

Met zulke vragen zit ook de jongen die in ‘Josephina. Een naam als een piano’ het verhaal van zijn oma vertelt. Hij is al een goed stuk verder dan jij met je vragen: hij weet dat alle oma’s - zoals zijn eigen Josephina-oma - vroeger iets anders dan een oma zijn geweest.

Daarvoor waren ze een mama en een mevrouw en nog eerder een meisje, een kindje, een baby en daarvoor waren ze zó klein dat niemand hen kon zien. Net iets groter dan niks.

Op de tekening zie je de jongen met een vragende blik kijken naar Josephina, die met een prittstift in de hand foto’s aan het plakken is. Foto’s inderdaad. Die komen voor de jongen tot leven. Zo kijkt hij in de ouderwetse kinderwagen waarin Josephina ongeveer een eeuw geleden lag. En hij ziet Josephina als een jong meisje zwemmen in de zee (let op de badmuts!) en, vooral, piano spelen. Want Josephina, dat is ‘een naam als een piano’. Langzaam komt ook opa in beeld, eerst nog ver achter de huizen, maar al gauw staat hij er, bij de piano.

Natuurlijk kreeg hij een stoel en hij ging naast haar piano zitten. Mijn opa deed zijn ogen dicht en legde een oor op het hout.
Toen het stil werd, stond hij op. Hij gaf haar voorhoofd een kus. Met zijn kriebelbaard. Dat had mijn oma niet verwacht.

Van het een komt het ander en zo wordt de vader van de jongen geboren.

Weer heel lang daarna kwam ik.
En toen werd mijn oma eindelijk oma.

De cirkel is rond, de verbazing is voorbij – hoewel: de jongen ziet dat de tijd een loopje neemt met Josephina. Ze heeft namelijk een heel eigen begrip van de dingen. Bijvoorbeeld hoe ze heten. Of niet heten: ‘Een lamp noemt ze vaas en een koektrommel is een hoe-heet-dat-ook-alweer.’ Maar uiteindelijk is dat misschien minder vreemd dan de tijd die voorbij gaat. Want:

Oma’s hoeven niets meer te worden. Ze hebben vandaag en morgen. En vroeger.

Met ‘Josephina’ schreef Jaap Robben een boek over oma’s door de ogen van een kind. In de tekeningen van Merel Eyckerman staan vroeger en nu naast elkaar, zoals de jongen het zich verbeeldt. Zo is het verhaal van zijn oma niet verleden tijd. Het leeft voort in de gedachten van de jongen.

Elisa.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.