Ik zou wel een kindje lustenSylviane Donnio

Terug naar lijst
 

Ik zou wel een kindje lusten

Titel: Ik zou wel een kindje lusten
Auteur: Sylviane Donnio
Uitgeverij: Gottmer, 2005
ISBN: 978 90 257 4002 3
Illustraties: Dorothée de Monfreid

Terug naar lijst

Een kind als feestmaal

Wat is de overeenkomst tussen een monster en een krokodil? Juist, ze lusten allebei wel een kindje. In elk geval in de twee prachtige prentenboeken: ‘Monstersoep’ en ‘Ik zou wel een kindje lusten’.

Wat geef jij je moeder als ze jarig is? Een bos bloemen of een lekker dik boek? De monstermoeder in ‘Monstersoep’ wordt 103. En dus wil haar monsterkind haar soep geven. Maar wel bijzondere soep.

Het monstertje is blij als hij Boris ontmoet. Zijn moeder zal vast smullen van Soep met Boris. En Boris is ook blij dat iemand hem eens uitnodigt voor het eten. Boris heeft niet door dat hij zelf dat eten is.

Het monstertje en Boris hebben een geweldige tijd met elkaar. Ze spelen de hele middag leuke spelletjes die je het liefst mee zou willen spelen: Draakje-Prik en Kasteeltje uitpakken. Je zou bijna vergeten dat hier maar een papieren vriendschap ontstaat. Maar na de speelmiddag is het tijd om te gaan koken. En dan wordt het spannend. Zal het monstertje zijn nieuwe vriendje in de soep doen?

Monstersoep’, geschreven door Timothy Knapman, is een absurd, grappig prentenboek waar het plezier in vriendschap van de bladzijdes afspat. De tekeningen van Ben Cort zijn net zo uitbundig vrolijk en kleurrijk.

Het prentenboek ‘Ik zou wel een kindje lusten’ van Sylviane Donnio ziet er heel anders uit. Ook hier zijn de tekeningen prachtig, maar ze zijn veel rustiger. De groene krokodillen komen heel mooi uit op de rustige, lichte achtergrond. Illustrator Dorothée de Monfreid heeft haar best gedaan om de gevoelens van de krokodillen op hun snoeten te tekenen. En dat is gelukt.

Want je ziet gewoon aan zijn verbeten trek hoe vastbesloten de kleine krokodil is als hij zegt dat hij niet meer wil eten. Nee, nee, nee, hij wil geen bananen en zelfs geen chocoladetaart. Hij zou alleen wel een kindje lusten. Papa en mama krokodil kijken net zo wanhopig als jouw papa of mama als jij niet meer zou eten. Want hoe komt hun lieve kindje toch op zo’n gek idee? Zeg nou zelf, welke krokodil wil er nou een kind eten?

De kleine krokodil heeft intussen bij de rivier een goede prooi gevonden: een meisje. Luid grommend loopt hij op haar af. Wat ziet hij er nu boos en woest uit! En daarna kijkt hij ontsteld als het meisje hem ‘schattig’ noemt en hem de rivier in gooit. Vlug gaat de kleine krokodil terug naar zijn ouders. ‘Papa! Mama! Bananen, snel! Ik moet heel groot worden!’ Maar wat denk je? Wat wil hij doen als hij later groot is?

Monstersoep’ en ‘Ik zou wel een kindje lusten’ zijn twee prachtige prentenboeken. Om bij te griezelen en opgelucht adem te halen bij de (voorlopig goede) afloop. En vooral: om bij te schateren van het lachen!

Jennifer.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.