Ik denk dat het liefde wasKathleen Vereecken

Terug naar lijst
 

Ik denk dat het liefde was

Titel: Ik denk dat het liefde was
Auteur: Kathleen Vereecken
Uitgeverij: Lannoo, 2009
ISBN: 978 90 209 8413 2
Illustraties:

Terug naar lijst

Een jongen met zigeunerogen, kun je je een betere hoofdpersoon indenken? Hij speelt de hoofdrol in Kathleen Vereeckens boek Ik denk dat het liefde was. Maar dat is het niet alleen: de jongen met zigeunerogen is een vondeling in het wrede Frankrijk van de achttiende eeuw. Dat maakt hem natuurlijk zielig en nog interessanter!
Eigenlijk heet hij Dieudonné, een ironische naam, want hij is helemaal geen cadeautje van God. Hij is ongewenst. Waarom is hij anders te vondeling gelegd? Gelukkig noemt iedereen hem Leon (‘leeuw’) en die naam past hem beter. Zo groeit hij op in het arme gezin van een voedster in de Morvan. Liefde is een schaars goed, alleen de dochter van de voedster is lief voor de kleine Leon:

‘Je hebt zigeunerogen,’ zei Méline ooit, ‘heel donker en een beetje gevaarlijk’ (…) ‘Ik zou gekverliefd op je kunnen worden’, voegde ze eraan toe en het duizelde me toen ze dat zei, ook al was ik nog maar een kind. ‘Maar dat zal ik natuurlijk nooit écht worden, want je bent zoveel jonger dan ik. Je bent gewoon mijn liefste broer en dat is veel beter.’

Leon is het absoluut niet met Méline eens, want zonder het echt te zeggen, maakt Kathleen Vereecken het overduidelijk dat Leon natuurlijk ‘gekverliefd’ is op Méline. Overtuigend schetst ze hoe de liefde in Leon ontwaakt. Onbeantwoorde liefde, gevolgd door een onnoemelijke tragedie maken dat Leon weg wil uit de Morvan, naar Parijs.

Intussen heeft Leon zichzelf gewapend door te leren lezen, door letters te sprokkelen en te ontdekken hoe ze woorden worden. Pas later besef je dat dit al een allereerste aanwijzing is, een verwijzing naar het milieu waar de kleine Leon oorspronkelijk vandaan komt. Met de moed van een leeuw stort hij zich in het avontuur en aangrijpend schildert de schrijfster het harde leven van de massa’s rond het stinkende kerkhof van ‘Les Innocents’. Naast de open kuilen vol rottende lijken zetten mensen hun kraampjes en stalletjes op om hun handeltje te drijven. In deze omgeving weet Leon een toekomst op te bouwen, eerst als kruidenverkoper, vervolgens als lijkenrover en ten slotte als briefschrijver voor mensen die zelf niet kunnen schrijven.

Niet alleen de gebeurtenissen en het decor beschrijft Kathleen Vereecken heel knap, maar ook wat er in Leons hoofd en hart omgaat. Het verhaal is geschreven in de ik-vorm, als een relaas van een inmiddels volwassen Leon die terugkijkt op zijn verbijsterende geschiedenis: hoe hij ouderloos opgroeide om uiteindelijk tot de verbluffende ontdekking te komen wie zijn beroemde vader is. Maar die uitkomst (hoe leerzaam ook!) ga ik natuurlijk niet verklappen.
Bovenal is het echter een prachtig verhaal over een jongen die de liefde verliest en haar heel geleidelijk terugvindt. Kathleen Vereecken speelt een subtiel spel, waarbij de kier naar Leons ziel zich langzaam verder opent. Pas in de allerlaatste zinnen van dit aangrijpende boek herkent hij, terwijl hij naar zijn slapende vriendin kijkt, het gevoel dat hij is kwijtgeraakt:

Ik voelde mijn hart krimpen.
Ik zeg het niet graag. Het is te simpel.
Ik denk dat het liefde was.

Zo’n einde maakt dat je dit boek met een gevoel van diepe weemoed dichtslaat.

Agave Kruijssen
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.