Ik wil een knuffelDavid Melling

Terug naar lijst
 

Ik wil een knuffel

Titel: Ik wil een knuffel
Auteur: David Melling
Uitgeverij: Van Goor, 2010
ISBN: 9789047513278
Illustraties: David Melling

Terug naar lijst

Knuffelen met Dorus

Gapend wordt bruine beer Dorus wakker. Hij weet meteen wat hij wil: een knuffel! Maar… wat is nou eigenlijk de fijnste knuffel? Kun je het beste knuffelen met iets groots? Met iets langs? Met iets zachts? Of krijg je de fijnste knuffels van iemand die je lief vindt, zoals je moeder?

In ‘Ik wil een knuffel’ gaat Dorus op zoek naar de fijnste knuffel. Om te beginnen knuffelt hij een steen, want dat is het grootste ding dat hij kan vinden. Dat is geen succes. Hij probeert een lange knuffel: een boom. Maar dat is niets. Ook een zachte knuffel is niet wat hij zoekt. De zachte berg bladeren die hij knuffelt, zit vol met beestjes! Dorus probeert alles te knuffelen wat hij tegenkomt. Maar de schapen willen niet knuffelen, en het konijn ook niet. Het konijn denkt te weten waar Dorus naar op zoek is, en neemt hem mee naar Dorus’ moeder. En dan weet Dorus hoe het zit:

‘Precies wat ik al dacht!’, zei Dorus. ‘De fijnste knuffels zijn van iemand die ik LIEF vind.’ En meteen kroop hij weg in de grootste en warmste armen van de hele wereld.

'Ik wil een knuffel’ is een lief en grappig prentenboek. Vooral het einde is erg lief, als Dorus tevreden tegen zijn moeder aangekropen zit. Dorus’ zoektocht maakt het verhaal herkenbaar, want iedereen wil weleens een fijne knuffel krijgen, toch?

De taal van David Melling is origineel en speels. Zo gebruikt hij grappige zinnen als ‘Hij wriemelde zich uit zijn pyjama’, en noemt hij een zachte konijnenstaart een ‘kroelstaart’. De humor blijkt ook uit de illustraties. Je ziet bijvoorbeeld dat Dorus tijdens het schapenknuffelen boven op een schaap gezeten heeft, want dat schaap hangt op de volgende illustraties nog aan zijn billen. En moet Dorus snotteren, omdat hij geen fijne knuffel kan vinden? Dan veegt hij zijn snotneus af aan het konijn.

De illustraties zijn felgekleurd, op een meestal witte achtergrond. Sommige zijn klein, en andere nemen één of twee hele pagina’s in beslag. Dat zorgt voor een prettige afwisseling. De tekeningen en teksten vullen elkaar goed aan. Niet alles wordt met woorden benoemd. Vaak zegt de illustratie al voldoende.

Ik wil een knuffel’ eindigt met twee pagina’s illustraties van verschillende soorten knuffels. Ook hieraan kun je zien dat de tekeningen en de woorden van David Melling grappig en origineel zijn. Wat dacht je bijvoorbeeld van een ‘onderstebovenknuffel’, waarbij je allebei op je hoofd staat? Of van een ‘billetjebilletjeknuffel’, waarbij de billen met elkaar knuffelen? Of een ‘verlegenknuffel’, waarbij de knuffelaars elkaar op een afstandje houden en hun ogen bedekken? Voor het verloop van het verhaal zijn deze knuffelvoorbeelden niet nodig, maar het zorgt wel voor een grappige afsluiting van ‘Ik wil een knuffel’!

Karine.

 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.