Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doenJowi Schmitz

Terug naar lijst
 

Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen

Titel: Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen
Auteur: Jowi Schmitz
Uitgeverij: Lemniscaat, 2011
ISBN: 978 90 477 0349 5
Illustraties:

Terug naar lijst

Nieuwe oude cake

Olivia is tien jaar, zit in groep zeven en woont op een boot. Haar vader zeurt nooit over huiswerk. Elke vrijdagmiddag bakken ze samen een lekkere cake en kijken ze naar de blauwe lucht. Soms doen ze er marshmallows of chocola doorheen. Door de cake. Of bier, maar dat doet alleen Olivia’s vader.

Klinkt wel oké hè, dat leventje van Olivia? Jowi Schmitz schrijft erover in ‘Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen’. Olivia zelf vindt haar leven juist helemaal niet fijn. Met haar vader heeft ze afgesproken dat alles tijdelijk is. Gewoon, dan zien ze wel wat er later gebeurt. Voor vrijdagmiddag is dat prima, maar daarna komen alle problemen gewoon weer terug.

‘Dit is het grootste probleem: mijn moeder is dood. Dit is het op één na grootste probleem: mijn vader weet het even niet zo goed. Dat mag natuurlijk best, maar er komt wel veel rommel van. Die moet ik steeds opruimen en ik ben nog maar tien.’

En dan zijn er nog de kleinere probleempjes. Olivia’s vader is een enorme huilebalk. En omdat Olivia geen zin heeft in een grote tranenzee, doet zij stoer en sterk. Maar ook zij moet weleens huilen of wil geknuffeld worden door een sterke papa. En op school gaat het ook niet helemaal lekker. Olivia heeft maar weinig vrienden en wordt een beetje gepest.

In het begin van het boek beschrijft Jowi Schmitz alle problemen best grappig. Olivia gaat heel nuchter en makkelijk met alles om en daardoor leest het boek vlot. Maar hoe verder je komt met lezen, hoe meer je merkt dat Olivia het zwaar heeft. Haar vader is verliefd op een nieuwe vrouw. En dat kan natuurlijk niet! Dat mag niet. Alleen mama hoort bij papa. En nu mama er niet meer is, hoort alleen Olivia nog bij papa: ‘Jij bent van mij. Meer van mij dan van haar,’ zegt Olivia tegen haar vader.

De laatste hoofdstukken zijn minder leuk om te lezen dan de eerste. Op het einde wordt er wel erg veel gehuild, geruzied en over problemen gepraat. De grappige manier van vertellen is dan ook weg. Maar gelukkig staat er juist in één van de laatste hoofdstukken iets moois over Olivia en haar oma:

'Liefje.' Oma trok me een stukje weg van de anderen. 'Ik vind het ook snel, zo’n nieuwe vriendin. Onthou één ding: het is nooit precies zoals jij het wilt. Als je dat leert en er een beetje om kan lachen, dan” – ze gaf me een zoen – ‘kun je de hele wereld aan.'

En zo kan Olivia uiteindelijk haar nieuwe wereld aan: ook met papa’s nieuwe vriendin erbij smaakt de vrijdagmiddagcake nog lekker.

 

Linda.
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.