Ik heet geen Scheetebeetje!Sean Taylor

Terug naar lijst
 

Ik heet geen Scheetebeetje!

Titel: Ik heet geen Scheetebeetje!
Auteur: Sean Taylor
Uitgeverij: Lemniscaat, 2016
ISBN: 978 90 477 0771 4
Illustraties: Kate Hindley

Terug naar lijst

Kleiner, maar niet minder waard!

Kan jij het ook niet uitstaan als mensen je als een idioot behandelen, alleen maar omdat je er anders uitziet? Bijvoorbeeld omdat je een opvallende neus hebt, aparte kleding draagt of gewoon wat kleiner bent dan de rest?

Voor het hondje in ‘Ik heet geen Scheetebeetje’ is het laatste het geval. Het kleine vrouwelijke diertje wordt knettergek van haar bazinnetje, want zij geeft haar aan de lopende band de meest beschamende koosnaampjes. Zoals deze: ‘Wie is hier een braaf gotenschijterdje?’ En: ‘kleinste konijnenboutje’. Ze vindt het vooral vreselijk wanneer dit in het openbaar gebeurt in het bijzijn van andere, grotere honden. Die lachen haar vierkant uit! Dan voelt ze zich alleen en wou ze dat ze eens als een ‘normale’ hond werd gezien. Verder schotelt haar bazinnetje haar gênante roze hartjeskoekjes voor en stopt haar – samen met het pak koekjes - ook nog in haar handtas …

De tekst is super leuk geschreven. De koosnaampjes en de gedachten van het hondje zijn in grote letters geschreven, zodat het extra duidelijk is dat ze geïrriteerd is. Vertaalster Jesse Goossens verdient hierbij complimenten voor de vertalingen (oorspronkelijke tekst van Sean Taylor). De illustraties van Kate Hindley sluiten perfect aan op de tekst en maken het verhaal te grappig voor woorden. Kijk maar naar de gezichtsuitdrukkingen van het hondje: die spreken boekdelen. Geïrriteerd, boos, beschaamd, jolig: iedereen kan zien dat honden OOK gevoel hebben!

Het is duidelijk dat het bazinnetje uiterlijk heel belangrijk vindt. Ze dartelt rond in modieuze jurkjes en jasjes en draagt handschoentjes en hoeden. Bovendien heeft ze het hondje opgedoft met een roze strik met witte stippen die groter is dan het beestje zelf. En ze wast haar met fruitige puppy shampoo en er staat een flesje Eau de Pup klaar…

Wanneer het hondje drie grote honden - Boef, Bruin en Baas - in het park ziet spelen, gaat ze ervan uit dat ze er toch niet bij hoort. Maar voor ze het weet, wordt ze uitgenodigd om mee te spelen en springen ze heerlijk in de modder. Dan gebeurt er ook nog iets ongelofelijks, want ze hoort hoe hun baasjes hun honden bij zich roepen … En hun reactie? ‘Wat kan ik eraan doen?’ lijken de beestjes onderling tegen elkaar te zeggen.

De moraal van het verhaal komt hierop neer: je denkt dat je de enige bent met een bepaald probleem, maar eigenlijk is dat maar zelden het geval. En ook al lijkt het alsof iedereen om je heen je stom vindt, je vindt heus echte vrienden die je waarderen om wie je bent. Bovendien kun je vaak niet zoveel veranderen aan hoe iemand anders jou ziet. Als je dat eenmaal doorhebt, voel je je ineens een stuk relaxter en kan je veel meer genieten van dingen. Zoals van roze hartjeskoekjes.

Rianne.

Leestip: Vond je dit verhaal van Sean Taylor ook zo grappig? Lees dan ook Super Uil van hem!

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.