Hoe Tortot zijn vissenhart verloorBenny Lindelauf

Terug naar lijst
 

Hoe Tortot zijn vissenhart verloor

Titel: Hoe Tortot zijn vissenhart verloor
Auteur: Benny Lindelauf
Uitgeverij: Querido, 2016
ISBN: 978 90 451 1836 9
Illustraties: Ludwig Volbeda

Terug naar lijst

Een boek als een bizar doolhof

Van Tortot werd gezegd dat hij het hart had van een vis op de bodem van de oceaan: ijskoud en berekenend. Die eigenschappen kwamen hem goed van pas, want hij leefde in een tijd waarin vriend en vijand veranderlijker waren dan de hoedenmode in Parijs.

Tortot is kok, een veldkok die meereist met alle veldslagen. Hij is niet zomaar een veldkok: Tortot kan met een minimum aan ingrediënten de verrukkelijkste gerechten bereiden. De oorlog is voor hem een goede werkgever, want soldaten moeten nu eenmaal eten. Het kan Tortot niet schelen voor welk leger hij kookt, zolang het maar het winnende leger is.
Op een dag krijgt Tortot ongevraagd gezelschap. Het is eigenlijk maar half gezelschap, want de piepjonge soldaat George is op het slagveld zijn benen kwijtgeraakt. Halve George verborg zich vier dagen in het augurkenvat van Tortot, voor de kok hem ontdekte. Tortot zit absoluut niet op zo’n naïeve deserteur te wachten, maar hij kan de jongen niet zomaar zijn tent uitschoppen. Heel, heel langzaam begint zijn vissenhart te ontdooien.

Aan de titel van het boek hoor je al hoe dit verhaal uiteindelijk afloopt. ‘Hoe Tortot zijn vissenhart verloor’ is het verhaal over een vriendschap die geen vriendschap is – en toch weer wel. Een jongen van twaalf, zo onnozel als een grashalm, aldus Tortot, plus een gewetenloze, cynische kok, dat is een vreemde combinatie.
Zodra Benny Lindelauf je op de eerste bladzijde de Tijd van de Grote Oorlogen, en daarmee Tortots tent binnenvoert, ben je verkocht. Dit boek is een doolhof van bizarre personages, vreemde gebeurtenissen, terugblikken en wonderlijke geschiedenissen, waar de lezer verrukt doorheen dwaalt, genietend van de prachtige taal, terwijl hij zich maar heel af en toe afvraagt wat nu ook weer precies de verhaallijn was. Want in een doolhof kun je ongemerkt de weg verschrikkelijk kwijtraken, zeker als je wordt afgeleid door al het moois om je heen.

Niet alleen de taal in ‘Hoe Tortot zijn vissenhart verloor’ is opvallend mooi. Ludwig Volbeda illustreerde het boek met schitterende, heel gedetailleerde pentekeningen. Vaak zijn het zoekplaatjes, eindeloos nauwkeurig gepriegeld met een fijn pennetje, illustraties waarop je niet uitgekeken raakt en telkens weer nieuwe ontdekkingen doet.

De taal van Benny Lindelauf en de tekeningen van Ludwig Volbeda zorgen samen voor een heel bijzonder boek. Het verhaal is soms wat moeilijk te volgen, want bij welk leger hoort Tortot op welk moment, welke keizer is er precies aan de macht, hoe ver is welke oorlog gevorderd en wie vecht er tegen wie? Tegelijkertijd zijn deze vragen niet zo belangrijk. Dit boek lees je. En daarna begin je opnieuw. En daarna weer.
‘Tortot’ is gewoon een meesterwerk, en een meesterwerk laat zich niet in één keer begrijpen.

Lidewij.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.