Hexa kan niet heksenTijn Snoodijk

Terug naar lijst
 

Hexa kan niet heksen

Titel: Hexa kan niet heksen
Auteur: Tijn Snoodijk
Uitgeverij: Zirkoon, 2006
ISBN: 978 90 524 7369 7
Illustraties:

Terug naar lijst

Echte doorzetters

Veel mensen lopen mee met de grote massa. Ze doen wat de buurman doet, of hun beste vriend. Omdat het zo hoort, denken ze. Gelukkig zijn er mensen, grote en kleine, die het ánders doen. Die zelf bedenken wat ze willen doen en dan alles op alles zetten om dat te bereiken. En dat is precies wat de hoofdpersonen in ‘Hexa kan niet heksen' van Tijn Snoodijk en ‘Hallo aarde, hier Sterre' van Simon Puttock en Philip Hopman doen!

In ‘Hexa kan niet heksen' kan het heksje Hexa niet heksen. Tenminste, dat zegt haar vriendje Kat. Hexa vindt het best wel meevallen; heksen is geen probleem, alleen is het onthouden van toverspreuken zo lastig! Maar dan komt ze de vogelverschrikker tegen en die heeft wel een oplossing:

‘‘Je moet dit begin bij volle maan planten, in de paddestoelenkring op de open plek in het bos,' zegt de vogelverschrikker. ‘Dan giet je er een beetje verse inkt op en dans je er een beetje mal omheen.''

Zo gezegd, zo gedaan. Er groeit een boom, met daaraan een papieren ding, dat alles onthoudt. Zelfs woorden als 'hierawoezikapoeliberibokaziewikkiezopaliwee'! Handig! Maar al snel loopt alles uit de hand...

De tekeningen in ‘Hexa kan niet heksen' zijn mooi strak vormgegeven, zonder koud en afstandelijk te worden. Het lijkt of Snoodijk eindeloos papieren vormpjes heeft zitten knippen en plakken. Dit boek laat zien dat je geen pietepeuterige details hoeft te tekenen om mooie prenten te maken.

Een stuk minder strak, maar ook met niet meer details dan nodig, zijn de tekeningen van Philip Hopman in ‘Hallo aarde, hier Sterre'. Net als Hexa is deze hoofdpersoon ook bijzonder eigenwijs. Sterre weet precies wat ze wil: door het heelal reizen! Voor haar vader is het gewoon een verhaaltje-voor-het-slapen-gaan, maar Sterre ziet het al helemaal voor zich!

‘Sterre poetste haar tanden en waste haar gezicht. Toen trok ze haar gestreepte ruimtepak aan. ‘Hallo Sterre, hier aarde; ook achter je oren wassen!' riep papa. ‘Check!' riep Sterre, want dat zeggen astronauten al ze ‘ja' bedoelen.'
De tekeningen van Philip Hopman zeggen zo veel, dat je het boek bijna zonder teksten zou kunnen lezen. Bijna, want de korte, verhalende zinnetjes in een springerig lettertype, geven het verhaal nét dat beetje extra.
Hoe verschillend deze twee boeken ook zijn, in stijl en verhaal, ze zeggen allebei hetzelfde; als je iets écht wilt, en je hebt genoeg fantasie, dan kún je het gewoon. Gewoon doen!

Tijn Snoodijk en Philip Hopman hebben beide hun eigen site:
http://www.tijnsnoodijk.com
http://www.philiphopman.nl

Bianca.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.