Het meisje en de soldaatAline Sax

Terug naar lijst
 

Het meisje en de soldaat

Titel: Het meisje en de soldaat
Auteur: Aline Sax
Uitgeverij: De Eenhoorn 2013
ISBN: 978 90 583 8842 1
Illustraties: Ann de Bode

Terug naar lijst

De eerste wereldoorlog door de ‘ogen’ van een meisje en een soldaat

Het gebeurt niet vaak dat je tijdens het lezen van een boek je ogen dicht wilt doen: dan kun je tenslotte niet verder lezen. Bij het boek ‘Het meisje en de soldaat’ van de Vlaamse schrijfster Aline Sax wil je dat wel, om te doen alsof je “het meisje” zelf bent. Al in de eerste zinnen wordt duidelijk dat het meisje blind is en de wereld op een andere manier tot zich neemt. Aline Sax beschrijft dit zo precies, dat je als vanzelf mee blind bent:

De zon schijnt. De warmte van haar stralen wordt nog versterkt door het vensterglas. Het meisje zit aan tafel. Ze draait haar hoofd, laat de warmte in haar gezicht trekken en glimlacht. Het wordt weer lente. Ze houdt van de geur van de lente.

Het meisje woont in een herberg en elke dag gaat ze ertegenover op een bankje zitten. Het is oorlog en vlakbij de herberg is het front waar de soldaten vechten. Op een dag ruikt ze dat er nog iemand op het bankje zit. Ze ruikt dat deze man anders is: hij ruikt naar zweet en modder en bloed. Zoals alle soldaten. Maar daaronder, heel diep, nog amper merkbaar, ruikt ze een andere geur. Een geur die ze niet kent. Ze snuift diep. Een warme geur als van gebrande noten. Maar noten die ze nog nooit geroken heeft.

Als je je ogen weer open doet en verder leest, valt gelijk weer iets op: het volgende hoofdstuk heeft opeens witte letters op zwart papier. Hier lees je de gedachten van de soldaat, die uit Afrika blijkt te komen. De soldaat mist zijn vrouw en zijn zoontje in Afrika, zoals het meisje haar vader mist. Haar vader is ook soldaat en al heel lang niet thuis geweest.

Het meisje en de soldaat zijn allebei eenzaam en anders dan de andere mensen in het dorp. Het meisje doordat ze blind is, de soldaat doordat hij donker is en ver van huis. De dorpelingen vinden het maar raar dat het meisje met de soldaat praat. De soldaat vindt troost bij het meisje dat zijn anders-zijn niet ziet. Het meisje vindt troost bij de soldaat, die haar aan haar vader doet denken. Wat de dorpelingen zeggen kan haar niets schelen.

Op een dag komt de soldaat niet terug van het front. Hij is gewond geraakt en beleeft moeilijke momenten. Het meisje, dat nog nooit verder dan een paar stappen van de herberg vandaan is geweest, gaat naar hem op zoek. Als ze elkaar vinden zijn ze allebei wijzer.

Aline Sax wisselt telkens de witte hoofdstukken van het meisje af met de donkere hoofdstukken van de soldaat. De woorden van het meisje zijn als de omtreklijnen van een tekening: je ziet de beelden al goed voor je. De woorden en gedachten van de soldaat kleuren de tekening in en maken de beelden af. De échte tekeningen van Ann de Bode die in het boek staan, passen helemaal bij de beelden die je zelf hebt gemaakt.

Dit boek zuigt je mee in een andere tijd en een andere wereld. Aline Sax laat knap zien hoe twee buitenbeentjes in een oorlog goede vrienden met elkaar worden en elkaars redders zijn.

Carlijn.

 

 

 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.