Het kartonnen kasteelLinda Sarah

Terug naar lijst
 

Het kartonnen kasteel

Titel: Het kartonnen kasteel
Auteur: Linda Sarah
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff, 2017
ISBN: 978 90 245 7665 4
Illustraties: Benji Davies

Terug naar lijst

Een doos vol plezier

Met een kartonnen doos kun je van alles maken. Je kan fantaseren dat het een schip is of een auto.  Bart en Edo hebben ook veel plezier met een paar dozen.

Bart en Edo uit het boek ‘Het kartonnen kasteel’ zijn beste vrienden. Samen spelen ze elke dag op de Suikerheuvel in hun kartonnen dozen. Ze spelen dat ze koningen zijn, of soldaten, astronauten of piraten. De vrienden doen alles samen en genieten daarvan. Ze kunnen ook gewoon heel rustig kijken naar iets wat in de vallei gebeurt.

Op een dag komt Kai de heuvel op gelopen. Hij heeft ook een doos meegenomen en vraagt aan Bart en Edo of hij mee mag spelen. Edo is meteen enthousiast, natuurlijk mag Kai meespelen! Ze spelen samen, maar Bart zie je in de tekeningen steeds aan de kant zitten. Het lijkt erop dat hij helemaal niet zo blij is met een nieuw speelkameraadje.

Wat je op de tekeningen al een beetje kan zien, klopt: ‘En dan op een avond, stampt Bart zijn hele kartonnen kasteel in elkaar’. Bart besluit niet meer naar de Suikerheuvel te gaan. Edo en Kai begrijpen er niets van en gaan een paar keer bij Bart langs. Maar die doet niet open… Hij mist Edo en het kasteel dat ze samen hadden. Zou het nog goed komen met de vriendschap tussen Bart en Edo?

De tekst van Linda Sarah bevat veel bijzondere woorden, bijvoorbeeld: ‘Wolkenkrabberdansers’,’kippenvelkoud’ of ‘glinsterende glittergriezel’. Deze samengestelde woorden zijn moeilijk om uit te spreken maar maken het verhaal wel speciaal. Het verhaal zelf is mooi opgeschreven. Dat komt omdat je eigenlijk wel voelt waarom Bart zo boos en verdrietig is, maar dat wordt niet in de tekst gezegd. Het is mooi dat je zelf die gevoelens in mag vullen. Daarnaast is het verhaal ook leerzaam. Als je altijd met een vriendje speelt, is het best moeilijk als er ineens een ander kindje mee wilt spelen. Samen spelen moet je leren. Het verhaal nodigt uit om hierover te praten.

De tekeningen van Benji Davies doen je door het huis van Bart denken aan Amerika. Het boek roept de sfeer op van vroeger toen iedereen nog veel ruimte had om lekker buiten te spelen. Dit sfeerbeeld komt ook door het kleurgebruik met veel bruintinten. De kleuren passen allemaal heel goed bij elkaar en vormen samen een mooi geheel. De tekeningen laten heel goed zien hoe Bart zich voelt. Dat is erg knap gedaan. Bart kijkt stiekem door het gordijn naar zijn vrienden, gluurt vanachter de voordeur en rent daarna enthousiast naar buiten. Tja waar zou Bart zo blij van worden? Daar mag je zelf achter komen als je dit boek gaat lezen…

Ingrid vd H.

Vond je dit boek leuk? Lees dan ook Bas en Daan graven een gatvan Mac Barnett.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.