Er is geen vorm waarin ik pasErna Sassen

Terug naar lijst
 

Er is geen vorm waarin ik pas

Titel: Er is geen vorm waarin ik pas
Auteur: Erna Sassen
Uitgeverij: Leopold, 2017
ISBN: 978 90 258 6971 7
Illustraties:

Terug naar lijst

Krampachtig vasthouden wat je allang verloren hebt

Hij herhaalde zijn boze toverspreuk. Sissend. ‘Oprotten, Tessel.’
En nog deed ik niks.
‘Hou op met mij stalken! Je bent een maniak!’


De relatie tussen Tessel en P. is geen relatie. Zegt P. Hij heeft namelijk al een vriendin. Bovendien is hij leraar Nederlands en Tessel een leerlinge uit 4 VWO. Tessel is alleen maar zijn regie-assistente bij het schooltoneel. En Tessel gaat met hem mee als een soort klankbord, als P. met zijn cabaretvoorstelling door Nederland toert. Dat ze samen hand-in-hand over het strand wandelen, is heel gewoon, zegt P. En dat ze zoenen, heeft niets te betekenen. Zegt P. En dus is Tessel dat met hem eens. Ze zijn gewoon vrienden, denkt ze. En dat blijft ze denken. Totdat P. haar op niet mis te verstane wijze de deur wijst.

‘Kan je ook rouwen om iemand die nog niet dood is?’ vraagt Tessel maanden later aan Evelien. Evelien is haar dochter Sanne kort geleden verloren aan leukemie. Als er iemand is die weet wat rouw is, dan is het Evelien wel. Misschien is dat ook de reden dat Tessel contact met haar zoekt. In feite rouwt Tessel net zo hard, al doet ze dat op een heel andere manier dan Evelien.

Zou dat misschien de werkelijke definitie zijn van rouwen?
Krampachtig proberen vast te houden wat je allang verloren hebt.


Erna Sassen schetst in ‘Er is geen vorm waarin ik pas’ een prachtig portret van een onzekere puber. Tessel is volledig de kluts kwijt. Op school denken ze dat ze een burn-out heeft, volgens haar moeder is ze gewoon té perfectionistisch. Zelf weet Tessel niet meer hoe ze over zichzelf denken moet. Is ze een stalker? Is ze perfectionistisch? Is ze een maniak? Waarom vertrouwt ze niet gewoon op zichzelf?
Tessel schaamt zich rot over alles wat er gebeurd is. En samen met haar begrijp je heel goed waarom ze niet meer naar school durft, terwijl je haar tegelijk zou willen toeschreeuwen: ‘Jij zat niet fout! Die vent moest beter weten!’

Over een scheve liefdesrelatie schreef Erna Sassen al eerder in Kom niet dichterbij. In ‘Er is geen vorm waarin ik pas’ gaat ze nog verder de diepte in. Tessel struikelt door het leven, piekert, maakt fouten, of denkt dat ze fouten maakt, en schrijft zo nu en dan bloedmooie liedjes over wat er gebeurd is.

Ik denk eigenlijk
dat het aan mij lag
niet goed genoeg.


Aan wie het wel lag, aan P. of aan Tessel, dat laat Erna Sassen in het midden. De lezer mag het zelf bepalen. Het kan niet anders, of diezelfde lezer kiest voor het onzekere meisje met haar bizarre gevoel voor humor en haar zelfspot. Tessel is absoluut wél goed genoeg, dat toont deze prachtige roman aan.

Lidewij.

Zoek je nog een boek over een verliefdheid die abrupt eindigt? Lees dan de recensie over De dagen van de bluegrassliefde van Edward van de Vendel.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.