Emiel van de HazelhoeveAstrid Lindgren

Terug naar lijst
 

Emiel van de Hazelhoeve

Titel: Emiel van de Hazelhoeve
Auteur: Astrid Lindgren
Uitgeverij: Ploegsma, 2015
ISBN: 978 90 216 7462 9
Illustraties: Philip Hopman

Terug naar lijst

Over ongelukjes en stoute streken

Ga je mee, naar het noorden? Naar Småland, in Zuid-Zweden? Naar de donkerrood geverfde boerderij die te midden van appelbomen en seringen boven op een heuvel ligt? Om de boerderij zijn akkers, weitjes vol stenen, een meer en een groot bos. Zie je het voor je? Dan weet je waar Emiel van de Hazelhoeve woont.

‘Dat joch haalt altijd streken uit,’ mopperde Lina. ‘En als hij zelf de boel niet op zijn kop zet dan gebeuren er toch nog allerlei rare dingen met Emiel. Ik heb nog nooit van mijn leven zo’n vlerk gezien.’

Lina, de dienstmeid van de Hazelhoeve, heeft wel een beetje gelijk. Als Emiel in de buurt is, gebeuren er de gekste dingen. Het gaat vanzelf, hij kan het niet helpen. Zo is hij bijvoorbeeld dol op vermicellisoep met balletjes. Als er nog een klein restje soep in de terrine (een soort diepe schaal) zit, steekt hij er gewoon zijn hoofd in en slurpt de soep op. Kan Emiel het helpen dat zijn hoofd daarna klem zit? En dat hij mee naar de dokter moet om uit de schaal verlost te worden? Want die soepterrine moet heel blijven, anders kan er op de Hazelhoeve geen vermicellisoep meer worden gegeten.

Het zijn eigenlijk allemaal ongelukjes die Emiel overkomen. Hij bedoelt het vaak zo goed, maar het loopt steeds verkeerd af. Daarom krijg je geen hekel aan hem, maar blijf je giechelend lezen. Emiel doet allemaal dingen waar jij misschien van droomt, maar helemaal niet durft uit te halen. Emiel woont op een boerderij, heeft alle ruimte om te spelen, hij heeft een eigen varkentje en een paard. Dat zou je zelf ook wel willen!

Astrid Lindgren schreef ‘Emiel van de Hazelhoeve’ al in 1963. Zelf zei ze dat van alle boeken die ze geschreven heeft, de boeken over Emiel haar het meest dierbaar waren. Ze gaan eigenlijk over het leven van haar eigen vader, toen die een kleine jongen was. Astrid werd geboren in 1907, dus reken maar uit hoe lang het geleden is dat Emiel ongeveer leefde. Toch heb je helemaal niet het idee dat je een ouderwets boek leest. Op de zwierige zwart-wit tekeningen van Philip Hopman zie je een jongetje dat je zomaar in Zuid-Zweden kunt tegenkomen.

Over Emiel is ook een tv-serie gemaakt. Je ouders kunnen het zich misschien nog wel herinneren, want de serie is ongeveer net zo leuk als de boeken. Ondanks alle stoute dingen die hij doet, zou je Emiel dolgraag als broertje willen. Je hoeft je nooit te vervelen als hij in de buurt is.
Je boft: na dit boek kun je nog meer lezen over Emiel en zijn streken in ‘Emiel is een held’.

Lidewij.

Wil je nog een boek lezen over iemand die ondeugende streken uithaalt? Lees dan de recensie van Verhalen voor de vossenbroertjes van Lida Dijkstra.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.