Een nijlpaard krijg je niet zomaar opzijMichael Catchpool

Terug naar lijst
 

Een nijlpaard krijg je niet zomaar opzij

Titel: Een nijlpaard krijg je niet zomaar opzij
Auteur: Michael Catchpool
Uitgeverij: Mercis Publishing, 2007
ISBN: 978 90 564 7318 1
Illustraties: Rosalind Beardshaw

Terug naar lijst

Zoals het hoort 

Weet jij hoe het hoort? Was je je handen als je buiten hebt gespeeld? Smak je niet tijdens het eten? Zeg je altijd ‘dankjewel’ als je iets van iemand krijgt? Zo ja, dan heb je iets dat ‘manieren’ heet. Zo niet, dan zijn hier twee boeken die je op een grappige manier wat over manieren vertellen.

De hoofdpersoon in ‘De Kindereter’ van Mathilde Stein is een meisje dat zich thuis suf verveelt. Ze denkt dat er eindelijk leven in de brouwerij komt als ze wordt meegenomen door een enorme rover. Maar hoeveel zin ze ook in haar tripje heeft, ze weet wel dat ze eerst toestemming moet vragen aan haar vader!

“ ‘Hebbes!’ siste de rover. ‘Mee naar mijn hol!’ Maar dat moest ik natuurlijk wel even vragen! Dus ik zei: ‘Ogenblikje’ en riep: ‘Pap, ik word ontvoerd door een grote woeste rover. Mag dat?’ ‘Ja hoor schat,’ riep mijn vader terug. ‘Als je maar netjes je tanden poetst hè? Veel plezier!’ ”

Jammer genoeg is de rover niet wat het meisje ervan verwacht. De rover speelt helemaal niet mee en hij is ook al niet erg beleefd! Dat ontdekt ze als de rover bij thuiskomst bijna door haar in het ravijn valt: “Ik had hem weer netjes opgehesen en nog keurig ‘sorry’ gezegd ook, maar de rover was meteen in een slecht humeur. Hij bood me niet eens iets te drinken aan en stommelde direct naar bed.”

De tekeningen van Mies van Hout in ‘De Kindereter’ zijn af en toe een beetje donker en spannend, maar worden nooit echt eng. Het verhaal sluit daar bij aan: dit is een vrolijk boek geworden, over een grappig meisje dat haar ontvoering niet als eng, maar juist als een groot avontuur beschouwt. En ook niet onbelangrijk: ze behoudt te allen tijde haar manieren!

In ‘Een nijlpaard krijg je niet zomaar opzij’ is het iets langer zoeken naar iemand die weet hoe het hoort. De bewoners van het bos, waar dit verhaal van Michael Catchpool zich afspeelt, laten zich in eerste instantie niet van hun beste kant zien. Ze hebben dan ook een groot probleem: er ligt een nijlpaard in de weg! “ ‘Dit is een ramp!’ zei de leeuw. ‘Mijn lievelingsplekje is aan de overkant in de schaduw, maar ik kan er niet komen omdat er een nijlpaard op de brug ligt. Hij moet weg!’ ‘Vergeet het maar,’ krijste een papegaai met groene en blauwe veren die vanuit een boom zat toe te kijken. ‘Een nijlpaard krijg je niet zomaar opzij als hij daar geen zin in heeft!’”

De bosbewoners ontdekken al snel dat de papegaai gelijk heeft. Ze proberen het nijlpaard te bevelen te gaan, hem eraf te duwen… niets helpt! Totdat een dier in het bos het wel voor elkaar krijgt. Hoe? Door ‘alsjeblieft’ te zeggen, natuurlijk!

Deze moraal is een beetje braaf, maar de vrolijke uitstraling van dit prentenboek, met kleurrijke tekeningen van Rosalind Beardshaw, maakt dat al snel goed. Het oerwoud is zoals je zou willen dat een oerwoud er echt uitzag: vol felle kleuren, met pratende dieren die soms onaardig lijken, maar het uiteindelijk goed bedoelen!

Bianca.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.