Een boom vol herinneringenBritta Teckentrup

Terug naar lijst
 

Een boom vol herinneringen

Titel: Een boom vol herinneringen
Auteur: Britta Teckentrup
Uitgeverij: Gottmer, 2013
ISBN: 978 90 257 5438 9
Illustraties:

Terug naar lijst

Verhalenboom

‘Vos sloot zijn ogen en viel in een diepe slaap. Voor altijd.’ Het verhaal is pas net begonnen, je weet pas net wie Vos is en dan gaat hij dood. Je ziet de plek in het bos die Vos heeft uitgekozen om te sterven: ‘de open plek waar hij altijd zo graag in de zon gelegen had.’ Nu schijnt de zon niet, maar begint het zachtjes te sneeuwen.

De vrienden van Vos komen allemaal naar de open plek om afscheid te nemen. Eerst zitten ze stil bij elkaar, maar daarna vertellen ze elkaar verhalen over Vos. Uil vertelt hoe Vos en hij iedere herfst een wedstrijd hielden wie de meeste vallende bladeren kon vangen. En Beer herinnert zich hoe Vos in de lente vaak op haar jongen had gepast.

De dieren missen Vos enorm. Doordat ze steeds bij elkaar komen en herinneringen aan Vos ophalen, gebeurt er iets bijzonders. ‘Terwijl de dieren met elkaar aan het praten waren, kwam er een klein oranje plantje omhoog uit de sneeuw. Precies op de plek waar Vos lag.’

Britta Teckentrup vertelt in ‘Een boom vol herinneringen’ in woord en beeld hoe herinneringen troost kunnen bieden en hoe er na verdriet om de dood ook weer plek is voor leven. Daar gebruikt ze veel woorden voor, woorden die misschien niet nodig waren bij de prenten die voor zich spreken, bijvoorbeeld die van de groeiende boom.

De rustige sfeer die direct aan het begin ontstaat, is prettig. Je vindt het niet erg dat Vos doodgaat, omdat hij daar zelf vrede mee heeft, net als zijn beste vriend Uil. De vallende sneeuw zorgt ook voor stilte en rust.

Uil en Muis zitten na de dood van Vos naast elkaar. Dat is opvallend, omdat een uil de natuurlijke vijand is van een muis. En dat Konijn vroeger tikkertje heeft gespeeld met Vos, is net zo opmerkelijk. Toch geloof je dat ook Muis en Konijn bevriend waren met die lieve oude Vos.

De prenten stralen dezelfde rust uit als het verhaal. Met slechts een aantal vlakken in verschillende donkere kleuren en vormen creëert Britta Teckentrup de bomen van het bos. De grond is sneeuwwit. Zo ontstaat er veel ruimte in de tekeningen. Vos steekt met zijn oranjebruine vacht mooi af tegen de witte omgeving. In de houding van de dieren zie je hun gevoelens terug: Uils vleugel liefdevol om Vos heen en de hangende kop van de treurige Beer.

Britta Teckentrup verbeeldt de herinneringen van de dieren juist met veel kleur en beweging, een mooi contrast met de verstilde winterbeelden. En de prent waarop de grote oranje boom te zien is met alle dieren die zich daar thuis voelen, spat van de energie.

En zo eindigt dit verhaal, dat verdrietig begon, toch vrolijk.

Inger.

Vond je dit een mooi boek? Lees dan ook eens: ‘Papa, hoor je me?’ van Tamara Bos, ‘Groter dan een droom’ van Jef Aerts‘Ballade van de dood’ van Koos Meinderts en Harrie Jekkers, ‘Kleine dood en het meisje’ van Kitty Crowther of ‘Hoog boven de wolken’ van Carolien Ceton.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.