DroomopaDolf Verroen

Terug naar lijst
 

Droomopa

Titel: Droomopa
Auteur: Dolf Verroen
Uitgeverij: Leopold, 2018
ISBN: 978 90 258 7652 4
Illustraties: Charlotte Dematons

Terug naar lijst

Ik weet niet eens of ik verdriet heb

Het gebeurt zomaar, net als Thomas toevallig bij zijn opa en oma logeert: opa gaat dood. ‘Hij porde me wakker, keek me aan en was dood,’ zegt oma. En dus loopt Thomas een beetje ontredderd rond. Hij weet wel wat over dood, maar niet veel. Van zijn oma mag hij niet naar opa gaan kijken. ‘Dood hoort bij oude mensen, niet bij kinderen,’ zegt oma.

Dat oma daarin ongelijk heeft, bewijzen Dolf Verroen en Charlotte Dematons in ‘Droomopa’. Iedereen krijgt op een dag met dood te maken, dus ook Thomas.
In korte, heldere zinnetjes laat Dolf Verroen je meekijken in het hoofd van een jongen van bijna tien. Natuurlijk gaat Thomas nieuwsgierig toch even kijken bij zijn opa, al stuurt oma hem meteen weer weg. Hij wordt kwaad als opa wordt opgehaald door de begrafenisondernemer. ‘Opa in een zeildoek, alsof hij een ding is.’ Hij is opgelucht als zijn ouders hem komen halen. Hij praat met zijn vriendje Omar over opa, over Allah en of opa van Allah wel of niet in de hemel mag komen. Hij is bang dat hij vergeet hoe opa eruitzag en hoe zijn stem klonk. En Thomas weet zich niet goed raad met wat hij moet voelen.

Ik weet niet eens of ik verdriet heb.
Het is net of er iets weg is.
Geen arm of been of zo.
Iets vanbinnen.
Weet ik veel.


‘Weet ik veel.’ Dat is het meest veelzeggende zinnetje uit het boek. Want Thomas weet het allemaal niet, net als heel veel andere kinderen (en volwassenen) die iemand verloren van wie ze hielden. Thomas is verdrietig, maar ook boos en in de war. En dat zie je op de prachtige tekeningen van Charlotte Dematons. De illustraties zijn in zwart-wit, met als enige kleur het rode petje van Thomas. Op al die tekeningen zie je een jongetje dat wat bedremmeld staat te kijken. Of onwennig op het puntje van zijn stoel zit. Of wegkruipt in een hoekje.
Juist heel vrolijk van kleur zijn de bladzijden waarop Thomas herinneringen ophaalt aan zijn opa. Opa praatte met Thomas vaak over zijn dromen, want opa kon fantastisch vertellen en fantaseren over dromen. Van die herinneringen word je ook weer een beetje blij.

Dolf Verroen kreeg voor ‘Droomopa’ een Zilveren Griffel, maar de illustraties zijn net zo belangrijk als de woorden. Ze vullen elkaar aan; Thomas’ verhaal is niet los te zien van de schitterende tekeningen.
‘Droomopa’ is een boek dat je kan troosten. Thomas droomt op een nacht over zijn opa; een droom waarin opa blij en gelukkig opstijgt in een luchtballon. Zo weet Thomas dat hij opa in zijn dromen kan blijven zien.
De dood hoort ook bij kinderen, ontdekt Thomas. Of je wil of niet.

Lidewij.

Zoek je nog een boek dat je kan troosten bij verdriet? Lees dan de recensie van Siens hemel van Bibi Dumon Tak en Annemarie van Haeringen.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.