DoodgewoonBette Westera

Terug naar lijst
 

Doodgewoon

Titel: Doodgewoon
Auteur: Bette Westera
Uitgeverij: Gottmer, 2014
ISBN: 978 90 257 5668 0
Illustraties: Sylvia Weve

Terug naar lijst

Een troost bij groot of klein verdriet

Misschien wil je er helemaal niet over nadenken, laat staan dat je erover wil lezen. En toch is de dood een onderwerp waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt. Omdat je hond er op een dag niet meer is. Omdat je opa of oma overlijdt. Omdat je vader zo ziek is dat hij niet meer beter wordt. Of omdat dat ene gebeurt dat helemaal niet mag: er sterft een meisje uit je groep.
Dood is een moeilijk onderwerp om over te praten. En dat terwijl dood ook gewoon bij het leven hoort. Doodgewoon. Zo heet dit prachtige gedichtenboek dan ook: ‘Doodgewoon’. Bette Westera vindt de woorden om te praten over verdriet, om te vertellen hoe het is om iemand vreselijk te missen, altijd en overal.

(…)
Ik mis je als je jarig was
en iedereen er is.
Ik mis je als ik eventjes
niet merk dat ik je mis.


Ik mis je als ik keelpijn heb,
ik mis je als ik val.
Ik mis je nergens echt het ergst,
maar altijd overal.


In ‘Doodgewoon’ staan 46 gedichten die allemaal iets met dood te maken hebben. Vaak zijn het gedichten om even over na te denken. Soms word je er een beetje verdrietig van, soms moet je er om lachen. Om dat gedicht over poes Minoes bijvoorbeeld. Een kind praat tegen de poes over wat te doen als Minoes doodgaat. Ze neemt geen andere poes, geen kater, geen cavia, geen tamme hagedissen en heel veel andere dieren wil ze ook niet. Dat kind moet wel veel van Minoes houden, denk je dan. Maar in de laatste strofe blijkt dat iets heel anders een rol speelt:

We nemen geen kanariepiet,
geen goudvis en geen guppy.
Als jij dood bent, poes Minoes,
dan mogen we een puppy!


Niet alleen de gedichten van Bette Westera zijn bijzonder. In ‘Doodgewoon’ valt ook een heleboel te zien. Sylvia Weve maakte mooie gekleurde illustraties, die op elke bladzijde weer anders zijn. Kijk maar eens naar de mevrouw met de jas die precies een enorme vingerafdruk lijkt. Het is de jas die van oma was, maar die na haar dood naar de kringloopwinkel is gegaan. Of zie je de bloemen van gekleurd papier, die allemaal slap in een vaas hangen? Een kind moest een plakwerkje maken voor Moederdag, terwijl ze geen moeder meer heeft. Of bekijk de tekening van een heel blije poes die bij papa op schoot springt. Stel je voor dat je na je dood een dier wordt, dan zou dit best mama kunnen zijn!

‘Doodgewoon’ laat zien dat woorden en beelden kunnen troosten als je verdriet hebt. Het is een prachtig boek, dat heel terecht genomineerd is voor de Woutertje Pieterse Prijs 2015.

Lidewij.

Wil je meer gedichten lezen? Bekijk dan eens ‘Voel je wat ik voel, De 150 mooiste gedichten over gevoelens, voor kinderen’, samengesteld door Jan van Coillie.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.