Deze hoed is niet van mijJon Klassen

Terug naar lijst
 

Deze hoed is niet van mij

Titel: Deze hoed is niet van mij
Auteur: Jon Klassen
Uitgeverij: Gottmer, 2013
ISBN: 978 90 257 5491 4
Illustraties:

Terug naar lijst

Onderwaterbubbels

Heb je wel eens een levend standbeeld gezien, zo’n beeld waarvan alleen de ogen af en toe bewegen? De twee vissen in het prentenboek ‘Deze hoed is niet van mij’ lijken soms net zo’n levend standbeeld. Er is geen beweging te zien, alleen hun blik verandert af en toe.

Een kleine vis heeft een hoed gestolen van een grote vis. Hij denkt dat de grote vis het niet in de gaten heeft, maar voor de zekerheid verstopt hij zich. In dit prentenboek maken tekst en beeld echt samen het verhaal. Zonder tekst snap je het verhaal op de prenten ook, maar met de tekst moet je er heel hard om lachen. Waarom? Wat je ziet komt niet overeen met wat je leest. En juist daarom moet je lachen en blijf je kijken.

Dat begint al bij de eerste prent. Je ziet een klein visje met een hoedje op, dat achterom kijkt. Alleen aan de luchtbelletjes bij zijn staart merk je dat het visje wegzwemt. Met de zinnen op de pagina ernaast vertelt het visje dat de hoed niet van hem is, maar dat het de hoed heeft gestolen. Is dat niet raar? Een schattig klein visje hoort toch niets te stelen? En het visje doet er ook nog eens vrij luchtig over.

Op de prenten die volgen blijft tekenaar/schrijver Jon Klassen met die verwarring spelen. Terwijl het visje ervandoor gaat, lees je zijn gedachten: ‘En zelfs als hij al in de gaten heeft dat zijn hoed weg is, weet hij vast niet dat ik het heb gedaan.’ Ondertussen zie je de grote vis wakker worden, ontdekken dat zijn hoed weg is en de achtervolging inzetten. De enige twee dingen die op de tekening veranderen, zijn de luchtbelletjes en zijn oogopslag: de vissenogen zijn eerst wijd open, kijken daarna naar boven en knijpen ten slotte tot spleetjes. De grote vis (bijna de hele prent bestaat uit vis) gaat het kleintje achterna. Dat is enorm spannend. Zal hij het visje te pakken krijgen?

Er zit niet alleen een tegenstelling tussen het verhaal in tekst en beeld, maar ook op de pagina’s zelf. De tekst staat in grote zwarte letters in een witte balk boven de prenten, waardoor het lijkt alsof je naar een film kijkt waarbij de ondertiteling boven staat. De onderwaterwereld van de vissen is juist inktzwart en laat weinig anders zien dan een paar groene en bruine stengels van onderwaterplanten. Al je aandacht gaat daardoor naar de vissen en met name naar hun ogen.

‘Deze hoed is van niet mij’ heeft terecht de Amerikaanse en de Engelse prijs gewonnen voor de beste illustraties in een prentenboek. In Nederland kreeg het een Zilveren Palet. Een prentenboek om heel vrolijk van te worden.

Inger.

Lees over stelen ook in: ‘Het boekenliefje’ van Helen Docherty en in 'Vos en Haas en de dief van Iek’ van Sylvia Vanden Heede.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.