De zee kwam door de brievenbusSelma Noort

Terug naar lijst
 

De zee kwam door de brievenbus

Titel: De zee kwam door de brievenbus
Auteur: Selma Noort
Uitgeverij: Leopold, 2015
ISBN: 978 90 258 6764 5
Illustraties: Martijn van der Linden

Terug naar lijst

Hoop gaat waar het niet gaan kan

Wat niemand had verwacht, gebeurde toch. Water, overal water, zover als je kon zien.

Geen water om lekker in te zwemmen op een mooie zomerdag. Het was water dat golfde, klotste en beukte en alles meenam wat hij op zijn pad tegenkwam. Koeien, dood of levend, paarden en zelfs het konijn Mathilda. Maar zij dreef gelukkig naar Engeland.

Voor mij, Liesje, mijn zusje Sjaan en mijn broertje Bertje werd het een heel ander verhaal. Wij werden midden in de nacht gewekt en slaapdronken kleedden wij ons aan. Toen vond ik het nog wel spannend. Maar dat veranderde al snel. We bleven in hun huis tot zelfs de vliering niet hoog genoeg was. Mama was voorbereid. Ze had kussenslopen gevuld met appels, kaas en worst. Ze pakte onze geboortebewijzen en we gingen boven op bed zitten. Bertje sliep in zijn bootbedje.

Het water kwam overal. We zaten dicht bij elkaar en we deden een spelletje om warm te blijven. “Ik zie, ik zie wat jullie niet zien en het is…eh…” “Nat,’’ zei papa.

Stel je dat toch eens voor, het vriest en het is dus heel koud, het is donker, het is nacht. Zit je daar met je familie op de vliering met alleen nog maar twee stukjes worst om te eten en overal is er water. Als je naar buiten kijkt, zie je dode dieren voorbij drijven, zie je mensen op bootjes varen en je vader roept om hulp. En steevast is het antwoord: “Er kan niemand meer bij.” Het trieste is dat al je zwemdiploma’s je hier niet helpen. En wat doe je dan?

De hoofdstukken bestaan vaak uit twee bladzijden, met korte en makkelijk te lezen zinnen, maar ieder woord houdt de spanning vast. Het wordt zo spannend omdat Selma Noort de levendige herinneringen van haar vriendin Lia Gijzel-Soeting, Liesje in het verhaal, heeft opgeschreven. Lia heeft als achtjarig meisje in Kruiningen de watersnoodramp meegemaakt. Je leest het boek in een teug uit. Je vergeet zelfs af en toe te ademen, dat merk je pas als je niet meer kan.

Maar naast de spanning zijn er ook ontroerende taferelen:

“Neem mijn meisjes mee,” schreeuwde pap naar de schuit. Ik plaste in mijn broek van angst. Toen gooide hij mij van het dak af.

Een paar hoofstukken verder:

“Ik wou bij jou blijven,” zei ik. “En ik bij jullie”, zei papa. “Maar je gooide mij van het dak af”. “Om je te redden, zodat je zou leven. Jij en Sjaan samen, jullie zouden zonder ons verder hebben gekund”. “Nietes,” zei ik.

Op de laatste pagina’s van het boek staat achtergrondinformatie over de watersnoodramp van 1953. Iedereen vond dat er nooit mee zoiets vreselijks mocht gebeuren. Hoe dat verder werd opgelost lees je achter in het boek.

Gelukkig zal in deze tijd een overstroming in Nederland niet zo snel gebeuren. Je kan daarom lekker lezend aan de waterkant genieten van al het mooie water.

Paula.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.