De leeuw en het vogeltjeMarianne Dubuc

Terug naar lijst
 

De leeuw en het vogeltje

Titel: De leeuw en het vogeltje
Auteur: Marianne Dubuc
Uitgeverij: Querido, 2014
ISBN: 978 90 451 1679 2
Illustraties:

Terug naar lijst

Vrienden voor altijd?

Hoe kun je beter de komst van de lente verbeelden, dan door een enkel krokusje door de witte sneeuw omhoog te laten steken? Marianne Dubuc doet dat in het prentenboek ‘De leeuw en het vogeltje’. Midden in het verhaal, tijdens de winter, zie je twee volledig witte pagina’s. Op de pagina’s daarna staat dat kleine rode bloempje. De tekenaar is duidelijk niet bang om zoveel wit te gebruiken. Sterker nog, ze gebruikt het wit steeds om haar verhaal kracht bij te zetten.

Ook de mooie tekening op het omslag toont veel wit. Alleen de twee dieren uit de titel zijn te zien: het grijze vogeltje op de schouder van de grote geelbruine leeuw. De twee dieren kijken naar elkaar, en hun wangen met rode blosjes zijn vlak bij elkaar. Kan niet missen: ze kunnen het heel goed met elkaar vinden.

Het verhaal begint wanneer de leeuw, gekleed in een blauwe tuinbroek van spijkerstof, zijn manen in een keurig kapsel, rustig aan het werk is in zijn tuin. Tijdens het schoffelen, hoort hij iets vallen. Het is een vogeltje, het is gewond aan zijn vleugel. De leeuw verzorgt de vleugel van het vogeltje. Omdat de andere vogels van de overtrekkende zwerm inmiddels zijn doorgevlogen, neemt de leeuw het vogeltje mee naar huis. Ze doen daarna alles samen. Totdat de lente begint en ook de vogels weer langs komen vliegen. Dan wil het vogeltje met hen mee.

Marianne Dubuc wisselt de vorm van de prenten steeds af: van tekeningen die over twee pagina’s lopen, naar staande ovale tekeningen met een brede witte rand eromheen, en naar kleine liggende ovale tekeningen. Zo zoomt de tekenaar in en uit. Daarmee schept zij heel fijn een knusse sfeer of juist een tussenbeeld waarmee ze laat zien dat de tijd voorbijgaat en de seizoenen veranderen.

Zo zie je leeuws huis eerst in de verte, wanneer hij er met het vogeltje naartoe loopt. Het ziet er niet al te groot uit. De binnenkant is getekend over twee pagina’s en maakt de kamer juist heel ruim. De leeuw strekt zijn armen uit en lijkt te zeggen dat hij al die ruimte graag wil delen. Ook de scenes die daarna volgen in vier kleine tekeningen – aan tafel, voor de haard, tandenpoetsend en in bed – tonen hoe hartelijk de leeuw is en hoe liefdevol hij de vogel een plek in zijn leven geeft.

Marianne Dubuc vertelt het verhaal met weinig woorden. Wat de leeuw denkt, staat in een scheve letter. Zijn gedachten ondersteunen wat er op de tekeningen ook te zien is. Wanneer de leeuw het gewonde vogeltje een plekje geeft tussen zijn manen, lees je: ‘Maar jij zult het niet koud hebben.’ Na een lente en zomer alleen kijkt de leeuw bij het eerste vallende herfstblaadje hoopvol omhoog: ‘Kom jij ook weer?’

Marianne Dubuc verbeeldt dit verhaal over vriendschap, eenzaamheid en hoop op een gevoelvolle en verstilde manier. Prachtig.

Inger.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.