De laatste tovenaarHans Andreus

Terug naar lijst
 

De laatste tovenaar

Titel: De laatste tovenaar
Auteur: Hans Andreus
Uitgeverij: Holland, 2009
ISBN: 978 90 251 1102 1
Illustraties: Annette Fienieg

Terug naar lijst

Waarom zou je niet op je handen lopen

Jan Barendse, een jongen met blond haar, blauwe ogen en een wipneus, ziet de wereld van onderaf. Hij loopt altijd op zijn handen. Om zijn ouders een plezier te doen gaat hij op zoek naar een manier om gewoon te kunnen lopen. Hij krijgt raad van het Vrouwtje van de Snoepwinkel. Haar truc helpt, maar het is de vraag of Jan het leuk vindt.

En Pepijn bedenkt dat het handig zou zijn om zijn bed op wieltjes te zetten. Dan hoeft hij ’s ochtends niet op te staan om naar zijn werk te gaan. Hij houdt een lezing voor de radio: De Dwaasheid Van Het ’s Morgens Opstaan en komt met zijn rijdende bed ook op televisie. Alles loopt gesmeerd, totdat een agent Pepijn om zijn rijbewijs vraagt.

Deze en andere verhalen vind je in de bundel ‘De laatste tovenaar’ van Hans Andreus. De schrijver zelf is al jaren dood, maar zijn oude verhalen zijn dat nog lang niet. Er zijn verhalen over pratende stoelen en toverende personen. Verhalen over een straat op stelten en een letter A die uit een prentenboek stapt. Sprookjesachtige verhalen over een meisje met zilveren haren en een koning die van fietsen houdt. En verhalen over dieren die denken en praten als mensen. Kortom, van alles wat.

De verhalen zijn verdeeld in vier groepen en elke groep wordt voorafgegaan door een bijpassend gedicht.

'Loop je je wat te vervelen,
weet je niet wat je moet spelen,
wil geen spelletje je lijken,
moet je eens gaan slootje kijken.

Eerst zie je alleen maar water
tussen ’t kroos. Maar even later
zie je diertjes scharrelen,
zwemmen, zweven, dwarrelen.'

Verder kijken dan je neus lang is, anders naar de wereld om je heen kijken, daar gaat het om in dit gedicht. Leuk dat je zo niet alleen de verhalen van Hans Andreus leert kennen, maar ook een voorproefje krijgt van zijn gedichten.

De verhalen hebben in deze bundel nieuwe illustraties gekregen. De tekeningen passen goed bij de sfeer van de verhalen en zorgen ervoor dat het boek er weer fris uitziet. Hoewel de verhalen heel verschillend zijn, lijken de jongens en de mannen in de tekeningen erg op elkaar. Dat is jammer. Gelukkig zijn er ook originelere tekeningen te vinden, zoals die van de steltenkoopman en de vissende vis en zijn vrouw.

Hans Andreus weet niet altijd een grappig of onverwacht eind voor de verhalen te verzinnen, maar hij neemt je wel met elk verhaal opnieuw mee in zijn geweldige fantasiewereld. En in die wereld is het heel gewoon dat twee oude schoenen zelf op stap gaan of dat iemand onzichtbaar wordt. ‘En werkelijk: het oude heertje verdween totaal en ook De Onzichtbare Man werd nu echt onzichtbaar.’

Inger.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.