De koning en zijn schatErik van Os

Terug naar lijst
 

De koning en zijn schat

Titel: De koning en zijn schat
Auteur: Erik van Os
Uitgeverij: Gottmer, 2005
ISBN: 978 90 257 3959 1
Illustraties: Mark Janssen

Terug naar lijst

Een gekke koning en een eenzaam meisje

Er waren eens twee kleine meisjes. De één leefde in een mooi paleis, de ander in een koude grot in de wildernis. De één had gezelschap van een vergeetachtige koning en een stoet personeel, de ander had niemand behalve haar hondje en voelde zich erg alleen. Twee verschillende prentenboeken waarin een stoer meisje de hoofdrol speelt.

‘De koning en zijn schat’ van Erik van Os en Elle van Lieshout is een grappig verhaal over een koning die alles vergeet. Het begint `s ochtends als hij zijn kleren kwijt is. Hij vergeet dat koningen netjes moeten eten en nette manieren hebben. Hij vergeet wat zijn katten eten en waar zijn paleis staat. Gelukkig krijgt hij hulp van zijn eigen schat, zijn dochtertje. Nu is hulp misschien niet het goede woord, want als je goed naar de tekeningen kijkt, zie je dat ze lekker meedoet met de gekke streken van de koning.

Op de vrolijke tekeningen van Mark Janssen valt veel te beleven; de meeste illustraties zijn zoekplaten waarop van alles gebeurt. De tekst is op rijm, waardoor het prettig voorlezen is. Kortom; een vrolijk prentenboek dat prima voor te lezen is én waar je niet snel op uitgekeken raakt.

Heel anders is ‘Meisje alleen’ van Christopher Wormell. Waar het vorige boek vooral vrolijk en gek is, is ‘Meisje alleen’ op het eerste gezicht veel treuriger. Het gaat over een, hoe kan het ook anders, meisje dat alleen in de woeste wildernis woont. Haar enige gezelschap is haar hondje. Verder is er helemaal niemand te bekennen. Of wel?
Het meisje is toch niet zo alleen als ze dacht. Als ze op een dag sporen van berenpoten ontdekt, laat ze zien hoe dapper ze is; schreeuwend jaagt ze de beer weg, hoe durft hij bij hun grot te komen! Maar de grote beer heeft niets kwaads in de zin en zoekt alleen haar babybeer…

De illustraties van Wormell zijn heel sober. Door de weidse landschappen met daarin een piepklein meisje getekend, voel je goed aan hoe eenzaam het meisje en haar hondje zijn. Het is een beetje jammer dat het meisje er niet echt uitziet als een meisje; het is meer een kleine volwassene door het serieuze gezichtje dat Wormell haar heeft gegeven. Maar dat krijg je misschien vanzelf als je zo lang alleen leeft.

Karin.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.