De jongen en de walvisLinde Faas

Terug naar lijst
 

De jongen en de walvis

Titel: De jongen en de walvis
Auteur: Linde Faas
Uitgeverij: Lemniscaat, 2019
ISBN: 978 90 477 1140 7
Illustraties: Linde Faas

Terug naar lijst

Over een reusachtige vriendschap

Waar voel jij je thuis? In je eigen huis? Of weet je een ander plekje waar je je veilig en vertrouwd voelt? Ken je misschien iemand bij wie je je heel erg thuis voelt? Sam in ‘De jongen en de walvis’ namelijk wel.

Sam dobbert lekker in zijn eentje in zijn bootje op zee en valt in slaap. Een storm neemt hem mee en ineens is de rustige zee niet zo rustig meer. Sam valt uit zijn boot en drijft hulpeloos rond. Hij klampt zich vast aan een stuk hout. Angstig kijkt hij om zich heen. Wat nu? Gelukkig duikt er iemand op. Het is een grote zwarte walvis die hem vriendelijk aankijkt. Sam klimt op zijn kop en ze spelen samen. Ze verwonderen zich over de papegaaiduikers hoog in de lucht en ze ontdekken samen hoeveel gekleurde visjes er zwemmen in de zee. Dan gebeurt er wat met Sam:

“Sam voelt iets nieuws. Iets geks. Iets vrolijks.
Hij had een vriend. Hij was niet meer alleen.”

Wel bijzonder natuurlijk om zo’n reuzenvriend te hebben. Sam ligt lekker op de kop van de walvis, die hem weer thuis brengt. Dat was een reuze avontuur! Gelukkig loopt het goed af en komt Sam weer veilig thuis.

Veel boeken eindigen bij zo’n thuiskomst. Maar dit reuzenboek niet. Want Sam is niet tevreden. Er knaagt iets aan hem, maar hij weet niet precies wat. Sam mist zijn nieuwe vriend en bedenkt een plan. Hij komt tot een heel mooi inzicht.

Linde Faas vertelt het verhaal in weinig woorden, maar in des te meer beelden. Je ziet goed dat ze vooral illustratrice is. In prachtige aquarellen schildert ze paginagrote afbeeldingen waar de kleuren vanaf spatten. Van een aquablauwe zee tot een dieppaarse lucht. Als Sam ongelukkig thuis zit in zijn eentje, vallen de kleuren bijna helemaal weg, waardoor je meevoelt met Sam die eenzaam is zonder zijn vriend. De kleuren worden weer sprekend als Sam zijn plan bedenkt. De laatste pagina spreekt boekdelen en heeft zelfs geen tekst meer nodig.

Het is een vertederend verhaal over een bijzondere en reusachtige vriendschap. Daarom is waarschijnlijk het prentenboek ook zo groot, want een walvis past natuurlijk niet in een klein boek.

En kijk vooral ook naar de schutbladen die voorin en achterin aan de binnenkant van de omslag zitten. Ze laten beide dezelfde blauwe zee en dezelfde blauwe lucht zien met aan de horizon een zachte lila overgang ertussen. Maar op het achterste schutblad is ook iets toegevoegd dat de kern van het verhaal heel mooi verbeeldt. Een mooi aanknopingspunt om het met elkaar over te hebben.

Loes.

Leestip: Wil je nog een boek lezen waarin een walvis de hoofdrol speelt? Lees dan ook De tuin van de walvis van Toon Tellegen.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.