De grote groene weiYukiko Kato

Terug naar lijst
 

De grote groene wei

Titel: De grote groene wei
Auteur: Yukiko Kato
Uitgeverij: De Eenhoorn, 2014
ISBN: 978 90 5838 930 5
Illustraties: Komako Sakai

Terug naar lijst

Liedje van de rivier

Ben je wel eens verdwaald? Bijvoorbeeld in een grote, drukke winkel? Of in een donker bos? Wat dacht je toen? Hoe voelde je je? In ‘De grote groene wei’ verdwaalt peutermeisje Luka. Ze is met haar ouders en haar broer bij de rivier. Daar ziet ze een vlinder waar ze achteraan gaat.

‘De vlinder vliegt verder en nog verder weg, over de grote groene wei. Vlinder, wacht op mij!’

Luka loopt de vlinder achterna. Op een gegeven moment ziet ze alleen nog het groen van de wei. De vlinder ziet ze niet meer. Er springt nog wel een sprinkhaan op haar arm, maar ook die gaat er weer vandoor. En dan is Luka alleen en weet ze niet meer waar ze is.

De Japanse Yukiko Kato schetst in een paar zinnen de situatie aan de rivier. Ze laat mooi zien hoe Luka twijfelt wanneer ze door haar vader geroepen wordt om naar het water te komen. En hoe een vlinder haar vervolgens meelokt naar de wei. Ook wordt direct duidelijk dat Luka in haar eigen wereld opgaat. ‘De rivier fluistert een lied, alleen ik kan het horen.’

In het vervolg van het verhaal bouwt Yukiko Kato de spanning langzaam op. Daarbij prikkelt ze al je zintuigen. Eerst is de tocht door de wei nog een leuk avontuur: het hoge gras ruikt net zo fris als tandpasta en de blaadjes kriebelen aan Luka’s voeten. Daarna verandert er iets. ‘De grote groene wei lijkt een golvende zee. Mijn buik doet er raar van. Het gras is zo hoog, ik ben bijna weg.’ Luka wil het liefst huilen en doet haar ogen dicht.

De tekeningen van Komako Sakai helpen bij het opbouwen van die spanning. Zodra Luka haar ogen dicht heeft, wordt de prent ook donker. Zo voel je mee met het peutermeisje. De tekenaar laat je met Luka meelopen door een paar keer alleen haar benen en onderlijf te tonen, eerst op het zand bij de rivier en daarna ook in de wei. Wanneer je later met haar mee omhoog kijkt naar het hoge gras, voelt het net alsof je zelf in dat hoge gras loopt. Heel knap hoe de tekenaar steeds een andere prent maakt van hetzelfde meisje in dezelfde wei.

Komako Sakai heeft ook de tekeningen voor ‘Sneeuw!’, ‘Mama, jij bent de liefste’ en ‘Kom bij mij’ gemaakt. Daarvoor gebruikte Sakai vaak zachte kleuren in verf en krijt. Nu valt vooral de zachte frisgroene kleur op. En de houdingen van haar verhaalfiguren zijn steeds heel herkenbaar en invoelbaar, zoals hier de verbaasde Luka die naar de sprinkhaan op haar arm kijkt of de angstige Luka die luistert naar de geluiden om haar heen.

‘De grote groene wei’ is een klein en heel fijn verhaal.

Inger.

 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.