De appeltaart van hoopSarah Moore Fitzgerald

Terug naar lijst
 

De appeltaart van hoop

Titel: De appeltaart van hoop
Auteur: Sarah Moore Fitzgerald
Uitgeverij: Van Goor, 2016
ISBN: 978 90 003 4813 8
Illustraties:

Terug naar lijst

Houd de hoop in je hart

Loop je wel eens langs een koffietent waar een heerlijke zoete, kruidige geur door de deuropening naar buiten piept? Zo’n heerlijke appeltaartgeur die je haast automatisch naar binnen lokt: eet mij! De Ierse Oscar Dunleavy bakt zulke taarten. Niet alleen voor zichzelf, maar vooral voor mensen die op dat moment wat extra steun kunnen gebruiken. Hij geeft mensen hoop, door ze spontaan een appeltaart aan te bieden. Oscar is een lieve, vrolijke, sociale, grappige jongen. Maar ook dit is Oscar:

‘Het was me niet gelukt om een eind aan mijn leven te maken. En toen ik ontdekte dat ik zélfs dat had verprutst, besloot ik tot de eerstvolgende beste optie. Ik besloot weg te blijven en te doen alsof ik wel dood was.’

‘De appeltaart van hoop’ begint bij de herdenkingsdienst voor Oscar, want bijna iedereen is ervan overtuigd dat hij dood is. Oscars leven verandert behoorlijk als Meg voor een paar maanden naar Nieuw-Zeeland vertrekt met haar ouders, en Paloma zijn tijdelijke nieuwe buurmeisje en beste vriendin wordt.

Hoofdstukken (taartstukken!) vanuit Oscars perspectief wisselen af met hoofdstukken vanuit Megs perspectief. Het verhaal draait om de vriendschap en stille verliefdheid van Oscar en Meg. Een cruciale rol is weggelegd voor de ogenschijnlijk vriendelijke Paloma. Op tactische wijze weet ze Oscar en Meg tegen elkaar uit te spelen. Als lezer weet je meer dan Oscar en Meg. Dat maakt dat je af en toe – net als in een poppenkastvoorstelling – naar ze wilt schreeuwen: ‘Pas óóóp!’ Soms geeft dat een wat ongemakkelijk en geïrriteerd gevoel.

Sinds Paloma ten tonele is verschenen, verandert Oscar in een eenzaam buitenbeentje dat belachelijk wordt gemaakt om zijn taartenbaktalent. Helemaal geloofwaardig is die enorme ommezwaai niet, maar evengoed laat dit boek goed zien hoeveel invloed mensen met hun gemene spelletjes op elkaar kunnen hebben. Paloma drijft Oscar zelfs zo ver dat hij besluit te verdwijnen. Zijn verdwijning is de reden van Megs terugkeer naar Ierland.

Sarah Moore Fitzgerald heeft een mooie maar niet heel unieke schrijfstijl, zoals je die terugleest in veel Young Adult-boeken. Het boek barst van de beeldspraak en van de mooie woorden. De beeldspraak is soms wel wat vreemd, zoals de zee die tegen de rotsen slaat ‘als het applaus van reuzen’ of gekreukte tassen die tegen elkaar aan geleund staan ‘als een stel angstige mensen’. Her en der is het taalgebruik iets té mooi en rijk, waardoor de mooiheid afleidt van het verhaal, maar verder is ‘De appeltaart van hoop’ en prettig leesbaar boek. Het is een ontroerend en zoet verhaal waarmee je zeker een paar aangename uurtjes kunt beleven, met de geur van versgebakken appeltaart voortdurend in je neus. Én het is een boek met een prachtige boodschap:

‘Houd de hoop in je hart. Geef niet op.’

Karine.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.