Code kattenkruidJacques Vriens

Terug naar lijst
 

Code kattenkruid

Titel: Code kattenkruid
Auteur: Jacques Vriens
Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf, 2018
ISBN: 978 90 00 36203 5
Illustraties:

Terug naar lijst

Tijd om afscheid te nemen

Opa en Stijn zijn de beste vrienden. Al jaren hebben de twee een bijzondere band. En omdat opa hem niet hoeft op te voeden, zoals zijn ouders, mag Stijn dingen die zij niet goedvinden. Daar hebben ze speciale codes voor die alleen opa en Stijn kennen. Het is enorm schrikken als opa ziek wordt. Ernstig ziek. Opa zelf noemt zijn ziekte ‘de krab’. Voor hem voelt het alsof de kanker zijn lichaam als een krab aanvalt met zijn gemene scharen.

In ‘Code kattenkruid’ bemoeit de hele familie zich met de gezondheid van opa. Iedereen gaat er op een andere manier mee om. Zeker omdat opa heeft aangegeven geen behandeling meer te willen en geholpen wil worden met doodgaan wanneer hij er heel slecht aan toe is. Daar is niet ieder familielid het mee eens. Stijn wil zijn opa ook niet missen. Hij wil hem zo lang mogelijk bij zich houden.

Schrijver Jacques Vriens is een rasverteller. Hij gaat moeilijke onderwerpen niet uit de weg en schreef al eerder over de dood, bijvoorbeeld in Achtste-groepers huilen niet’. In ‘Code kattenkruid’, dat als ondertitel ‘Hoe mijn opa vrolijk doodging’ heeft, wil Jacques Vriens het onderwerp niet alleen zwaar benaderen. Dat is zeker gelukt, al laat hij opa soms wel erg luchtig doen over zijn naderende dood. Dat maakt dat je als lezer soms een beetje boos wordt op opa: het ís verdorie toch ook heel verdrietig dat hij doodgaat? Dat mag je dan toch ook laten zien en met elkaar delen? In plaats daarvan maakt opa veel bijdehante grappen en kapt hij het snel af als Stijn bijna moet huilen. Dat is ook wel weer te begrijpen: voor opa is het niet niks om te weten dat hij niet lang meer zal leven, terwijl hij daar nog zoveel plezier in heeft.

Aan de andere kant laat de opgewekte toon van het boek zien dat een naderende dood niet alleen verdriet met zich meebrengt. De mooie band die opa en Stijn hebben, wordt nog sterker tijdens de driedaagse fietstocht die ze maken. Ze fietsen door dorpjes en landschappen waar opa opgegroeid is, waardoor ze vanzelfsprekend terugkijken op zijn leven. Stijn hoort dingen die hij nog niet over zijn opa wist. Op zijn beurt vertelt hij opa zijn geheimen.

Tijdens de fietstocht is op sommige momenten goed te merken dat opa ziek is. Dat ziet Stijn wel. Zo wordt het uitje een soort afscheid. Opa voelt dat vast ook zo. Ze hebben nog steeds het vertrouwde plezier met elkaar, maar het weten dat opa niet meer beter wordt is er altijd. Stijn zal zijn opa enorm gaan missen. Dan zijn de fijne herinneringen aan hem en aan wat ze samen deden een fijne troost.

Juulke.

Leestip: Kun je zelf wel wat troost gebruiken? Lees dan de mooie, verdrietige en ook grappige gedichten in Doodgewoon’ van Bette Westera. Boekentips over bijzondere opa’s en oma’s vind je in de Leesfeest-special over dit onderwerp.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.