Boven in een groene linde zat een moddervette haanMartine van Rooijen

Terug naar lijst
 

Boven in een groene linde zat een moddervette haan

Titel: Boven in een groene linde zat een moddervette haan
Auteur: Martine van Rooijen
Uitgeverij: Gottmer, 2008
ISBN: 978 90 257 4363 5
Illustraties: Sieb Posthuma

Terug naar lijst

Fabelachtig mooi

Een haas en een schildpad houden een wedstrijd wie het eerst bij de eindstreep is; een krekel komt midden in de winter bij een mier om eten vragen, maar de mier denkt daar heel anders over; en een sluwe vos wil een ijdele kraai die hoog op een tak zit een lekker stuk kaas ontfutselen. Hoe zullen deze verhalen aflopen? Gaat het bij deze verhalen alleen om de grap of de list, of betekenen ze nog iets extra's?

Maria van Donkelaar en Martine van Rooijen hebben 75 van dit soort verhalen verzameld voor hun bundel ‘Boven in een groene linde zat een moddervette haan'. Deze verhalen worden fabels genoemd. Fabels bestaan al heel lang: de Griekse dichter Aesopus schreef zijn beroemde fabels al 600 jaar voor Christus! En de Franse dichter Jean de La Fontaine heeft zijn fabels meer dan 300 jaar geleden opgeschreven. In de bekendste fabels gedragen dieren zich als mensen en wordt er dus eigenlijk iets verteld over hoe mensen met elkaar omgaan. In elke fabel zit een les verstopt. Goed gedrag wordt vaak beloond, maar zo simpel is het niet altijd. Soms wint de slimmerik, een andere keer is onverwachts een ander dier slimmer. Soms pakt de zwakste zijn kans, een andere keer krijgt toch de sterkste alle macht.

'Wolf zag een ezel in de wei
en sprong over de sloot.
De ezel rende weg, maar kreeg
een doorn recht in zijn poot.

Het arme beestje hinkte voort,
de wolf was al vlakbij...
Ik moet iets doen, dacht Ezel bang,
want anders grijpt hij mij.

Hij zei: ‘Haal eerst die stekel weg,
die zo venijnig prikt,
voor u begint met uw diner.
Ik wil niet dat u stikt.'

‘Hier met die poot,' beval de wolf.
De ezel hief hem op
en gaf de wolf, die bukte, snel
een trap tegen zijn kop.

De wolf zag niets dan sterretjes
en alles deed hem zeer. Toen droop hij af,
want ezelsvlees vond hij niet lekker meer.'

Je ziet het al: de schrijvers hebben de oude verhalen niet zomaar opnieuw verteld, ze hebben er rijmende gedichten van gemaakt! En ze zijn niet allemaal heel gemakkelijk en altijd op dezelfde manier geschreven, maar steeds een beetje anders. Soms moet je de verzen twee keer lezen voor je het ritme te pakken hebt. Door het rijm zijn deze nieuwe fabels leuker om te lezen dan de oude fabels, dat is goed bedacht van de schrijvers. De les die in elke fabel verstopt zit, wordt nergens duidelijk genoemd. Die moet je zelf zoeken, en dat maakt zo'n fabel misschien minder smeuïg, maar wel extra spannend. Omdat deze fabelverzen best kort zijn, hebben de schrijvers soms niet genoeg plaats om de eigenschappen van alle verschillende dieren goed te laten zien. Dat is jammer. Maar de woordgrapjes die ze her en der verstopt hebben, maken weer veel goed.

De tekeningen van Sieb Posthuma maken het boek helemaal af. Ze vullen de fabels niet alleen aan, ze brengen ze echt tot leven. Het boek is vrij hoog en daar maakt Posthuma goed gebruik van. De tekeningen zijn kleurrijk, grappig en soms zelfs een tikje eng (die wolf is echt gemeen). Zo wordt de boodschap van de verzen nog duidelijker. De penseeljury van 2009 vond de tekeningen van Sieb Posthuma zelfs zo mooi, dat hij er de Gouden Penseel voor heeft gekregen. En terecht!

‘Boven in een groene linde zat een moddervette haan' kun je zelf lezen, je kunt er plaatjes in kijken en je kunt het voorlezen aan je kleine broertje, zusje, neefje of nichtje. Altijd goed dus!

Inger.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.