BigMireille Geus

Terug naar lijst
 

Big

Titel: Big
Auteur: Mireille Geus
Uitgeverij: Lemniscaat, 2005
ISBN: 978 90 563 7736 6
Illustraties:

Terug naar lijst

Goed boek, punt.

Stel je voor... voor het eerst in je leven heb je een vriendin, voor het eerst in je leven is er iemand die met je mee naar huis wil, iemand die je niet pest. En dan zet uitgerekend die vriendin jouw hele leven op zijn kop.

Lizzy is heel blij met haar allereerste vriendin Big. Maar Big is eigenlijk een rotmeid. Het boek begint meteen spannend met Lizzy op het politiebureau en met een briefje van Big. “Kom je me een keer opzoeken? Dat zou ik heel leuk vinden, bloedzuster.” Aan het eind van het boek vraag je je af of Lizzy Big nog zal opzoeken, na alles wat er gebeurd is.

Wat Big vroeger allemaal heeft gedaan en waarom ze zo akelig doet, vertelt Mireille Geus, de schrijfster van ‘Big’, niet precies. Geus houdt niet zo niet van uitleggen. Zij vindt dat de lezer zelf moet ontdekken hoe het precies zit in haar boeken. Dat maakt het spannend. Met Lizzy, de ‘ik’ uit het boek, maak je bijvoorbeeld zo kennis: “Daar ben ik allang aan gewend, dat mijn moeder nieuwe mensen altijd even iets over mij in het oor wil fluisteren. Daarna kijken die mensen alsof ze niets gezegd heeft. Alsof ze mijn moeder niet hebben gehoord. Maar meestal zijn ze daarna een beetje aardiger.” Als je dat leest, dan weet je dat er iets aan de hand is met Lizzy, maar wat? Daar kom je gelukkig later in het boek achter.

Lizzy en Big zijn twee tegenpolen. Lizzy houdt van dromen en weet vaak niet hoe ze voor zichzelf op moet komen. De juf probeert hier verandering in te brengen en leert Lizzy deze zin: “Ik wil dit niet, punt”. Maar Lizzy gebruikt hem nooit. Big heeft dit soort lesjes niet nodig, die is juist een keiharde tante. Big is natuurlijk de baas in hun vriendschap, maar dat vindt Lizzy niet erg. Met de kris, een soort zwaard, van Lizzy’s opa mengen ze elkaar’s bloed. En tegen een bloedzuster zeg je geen nee…

De schrijfster legt in haar boek wèl precies uit wat Lizzy en Big doen met drie pestkoppen uit het verhaal. En dat is niet mis. Lizzy is daarna heel bang en in de war, maar pas helemaal aan het eind lukt het haar om boos te worden en te zeggen: “Dat wil ik niet. Punt.” Maar dan is het eigenlijk al te laat en is ook de kris weer gebruikt…

Lizzy vertelt haar verhaal in haar eigen, eenvoudige woorden en in korte zinnen. Daardoor leest het boek supersnel. Je voelt en denkt mee met een meisje dat anders is. Dat maakt het boek, net als Lizzy, speciaal.

Mireille Geus kreeg een Vlag en Wimpel-prijs voor haar boek ‘Virenzo en ik’. Klik hier om Juulkes recensie te lezen.

Marjolein.
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.