ArchibaldDick King-Smith

Terug naar lijst
 

Archibald

Titel: Archibald
Auteur: Dick King-Smith
Uitgeverij: Zirkoon, 2004
ISBN: 978 90 524 7324 6
Illustraties: Bob Graham

Terug naar lijst

Geen leven teveel!

Men zegt van katten dat ze negen levens hebben. Dat is natuurlijk niet écht zo. Dit verhaal is bedacht omdat katten vaak gekke sprongen overleven zonder er ook maar één schrammetje aan over te houden. En dat is voor Archibald maar goed ook! Dit kleine witte katertje uit het gelijknamige boek van Dick King-Smith is al vanaf zijn geboorte een wildebras.

Archibalds moeder besluit hem niks over de negen levens te vertellen. Want als hij dát weet, denkt ze, gaat hij vast en zeker gekke dingen doen! Ze had het hem net zo goed wél kunnen vertellen, want Archibald rent en stuitert er lekker op los. Hij woont bij de heks Bella Donna. Haar huis zit vol met donkere hoeken en gaten, heeft een spannende schoorsteen en een héél hoog dak. Bovendien zit er een grote tuin aan het huis vast, vol mysterieuze verstopplekken. Eén grote speelplaats voor Archibald dus!

Zonder het expres te doen (hij gaat gewoon op verkenning uit!) haalt hij zichzelf één en al ellende op de hals. Hij valt door de schoorsteen, komt in een kan melk terecht en wordt door de hond van de buren achterna gezeten. Elke keer ontsnapt hij op het nippertje, dankzij de hulp van Bella Donna. Ze vist hem uit de melkkan en jaagt de hond van de buren weg. Of zorgt ervoor dat hij niet onder de trein komt:

'Zoals de meeste witte katten was Archibald een beetje doof en lette hij niet op de geluiden. Pas toen de trein vlakbij was, hoorde hij Bella Donna. 'Ga plat liggen, Archibald!' schreeuwde ze. 'Helemaal plat en verroer geen snorhaar!' Nooit zou Archibald het vreselijke lawaai vergeten toen de puffende, ratelende en fluitende trein over hem heen reedt terwijl hij plat tussen de rails lag. (Hij is nooit en nooit meer naar de spoorlijn gegaan.)'

En elke keer neemt ze hoofdschuddend haar gekke katertje mee naar huis. 'Nu heb je nog maar zeven levens over, Archibald!' Elke keer zegt ze het weer. Zal ze de volgende keer ook weer op tijd komen?

Bob Graham maakte illustraties bij het verhaal en hij tekende Archibald met een eigenwijs koppie en een vastbesloten trek om zijn snorharen. Het lijkt alsof hij op elk plaatje denkt: 'Ik me gedragen? Dácht het niet!'

Het boek zelf gaat als een sneltrein aan je voorbij; op elke pagina gebeurt wel iets spannends! Ondanks het prentenboekformaat is het niet alleen voor de allerkleinsten. Ook als je al lang zelf kunt lezen, is Archibalds verhaal er één om van te smullen. Wedden dat je nooit meer hetzelfde naar kleine witte katertjes kijkt?

Bianca.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.