Achtste-groepers huilen nietJacques Vriens

Terug naar lijst
 

Achtste-groepers huilen niet

Titel: Achtste-groepers huilen niet
Auteur: Jacques Vriens
Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf, 1999
ISBN: 978 90 8247 652 1
Illustraties:

Terug naar lijst

Dag lieve stoere Akkie

De Cito-toets. Het school-voetbaltoernooi. Op kamp met de hele klas. De slotmusical. Allemaal hoogtepunten voor achtstegroepers. Je wil de Cito graag goed maken, zodat je volgend jaar samen met je vrienden naar de juiste middelbare school kunt; je verheugt je op het voetbaltoernooi, want jij wil dat ene prachtige doelpunt scoren. Je wil op kamp om lekker te keten op de slaapzaal en je hebt al duizend ideeën voor een spetterende musical.

En dan word je ziek. Niet een griepje, maar iets veel ergers: leukemie. Dat is kanker in je bloed. Het overkomt Akkie, een stoer meisje uit groep acht.

‘Ik moet je echt pijn doen, Akkie,’ zei dokter Snor, ‘maar je mag schreeuwen en huilen zo hard als je wilt.’
Akkie stond op en zei nors: ‘Achtste-groepers huilen niet.’


Gelukkig maar dat ook achtste-groepers wél mogen huilen. Heel veel zelfs. Want het doet ontzettend veel pijn als je een beenmergpunctie krijgt. En je raakt behoorlijk de kluts kwijt als je in een box in het ziekenhuis moet liggen, terwijl je vrienden allemaal gewoon op school zitten. Word je wel beter? En mag je nog mee op kamp?
Ook de klasgenoten van Akkie en zelfs hun juf moeten wel eens huilen. Van de honderd kinderen met leukemie worden er zeventig weer beter. Maar wat als Akkie bij die andere dertig hoort?

Voor hij definitief schrijver werd, was Jacques Vriens meester op een basisschool. In 1991 overleed een meisje uit zijn groep aan leukemie. Ze heette Anke. Haar naam lijkt op die van Akkie, maar dat niet alleen. Net als Akkie was Anke een vrolijk meisje dat verschrikkelijk graag beter wilde worden.
Het is niet gelukt. Jacques Vriens schrijft over ‘Achtste-groepers huilen niet’: ‘Ik hoop dat dit boek een bescheiden monumentje is geworden voor Anke en voor alle kinderen die de strijd tegen deze ziekte verloren hebben.

Wie ‘Achtste-groepers huilen niet’ heeft gelezen, zal het boek niet snel vergeten. Het is een verhaal over een gewone groep acht: kinderen die ruziemaken tijdens het voetballen, maar die ook heel veel plezier hebben in de klas, kinderen die giechelend een plan bedenken om hun juf aan een man te helpen, maar die samen heel erg verdrietig zijn als dat ene verschrikkelijke dan toch gebeurt:

Het bleef wonderlijk stil.
Minutenlang.
Ineens sprong Joep op, smeet zijn stoel op de grond en brulde: ‘Het is gemeen, het is gemeen!’ Daarna rende hij naar de gang en ging met zijn handen voor zijn ogen tussen de jassen op de grond zitten.’


Natuurlijk huilen achtstegroepers. Allemaal. En jij huilt ook als je het verhaal over Akkie leest. En je lacht, want Akkie was grappig, vrolijk en dapper. Dag lieve stoere Akkie.

Lidewij.

Wil je nog een boek lezen over een meisje dat erg ziek is? Lees dan de recensie van ‘Ziek’ van Gideon Samson.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.