BiografieSylvia Weve

Terug naar lijst

Sylvia Weve is op 28 mei 1954 in Utrecht geboren. Ze hield al van tekenen toen ze nog maar een klein meisje was. ‘Ik was als kind heel verlegen en daarom durfde ik niet op straat te spelen. Daarom zat ik vaak binnen te tekenen.' Sylvia heeft haar liefde voor tekenen niet van een vreemde: haar moeder had de kunstacademie gedaan. Sylvia werd door haar gestimuleerd om verder te gaan met tekenen. Na schooltijd volgde ze tekenlessen bij echte kunstenaars.

Na de middelbare school in Roosendaal en Apeldoorn ging Sylvia naar de kunstacademie in Arnhem, waar ze lessen volgde op de afdeling Grafische Vormgeving. Toen ze klaar was met haar opleiding, kwamen de eerste opdrachten al snel. ‘Ik kwam op het idee om kinderboeken te illustreren via een van mijn eerste opdrachten. Ik mocht tekeneningen maken voor ‘Vrij Nederland', voor de rubriek De Blauw Geruite Kiel waarin kinderversjes stonden. Uitgevers lazen die rubriek natuurlijk ook en zo kwamen de opdrachten voor kinderboeken vanzelf.' Maar Sylvia maakt niet alleen tekeningen voor kinderboeken: ze tekent ook voor kranten en tijdschriften zoals ‘De Volkskrant', ‘Vrij Nederland', ‘Skoop' en ‘Opzij'.

Het eerste kinderboek dat Sylvia illustreerde, was ‘Een noom op school' (1980) van Corry Hafkamp. Daarnaast werkte ze regelmatig samen met schrijvers als Rindert Kromhout, Veronica Hazelhoff, Karel Eykman en Bette Westera. Sylvia tekent meestal in zwart-wit met inkt. ‘Ik teken met de achterkant van penselen, met stokjes dus eigenlijk. Dan krijg je dikkere en onregelmatiger lijnen. Die tekeningen scan ik in en verwerk ik op de computer.' Sylvia was de eerste illustrator die met de computer werkte. Daarvoor mocht ze jaren geleden een hele dure computer van een drukkerij gebruiken. Sylvia wist alleen niets van computers, zodat ze de hulp van een whizzkid moest inschakelen. Dat is nu wel anders: inmiddels zou ze niet meer zonder computer kunnen. ‘Het heeft echt zoveel voordelen. Je kunt andere dingen doen dan wanneer je gewoon tekent: je kunt bijvoorbeeld een gele streep op een zwart papier zetten, dat lukt bijna niet met acrylverf. Het is ook veel gemakkelijker om iets nieuws uit te proberen met kleur of compositie. Als je iets niet mooi vindt, haal je het gewoon weer weg. Op een gewone tekening ga je toch minder snel iets zitten uittesten. Met de computer heb je veel meer vrijheid.'
Kenmerkend voor de tekeningen van Sylvia is dat ze er snel en naturel uitzien, alsof het geen enkele moeite heeft gekost om ze op papier te krijgen. Maar dat is niet zo! Sylvia oefent meestal heel lang voor één tekening. ‘Ik maak steeds dezelfde tekening en verbeter die telkens. Ten slotte teken ik een figuurtje dan vaak in één keer, alsof het op het papier is gesmeten.'

Sylvia's allereerste betaalde opdracht mislukte gelijk. ‘Ik was heel zenuwachtig en werkte twee weken lang aan die tekening. De dag voordat ik het moest inleveren, bleek dat mijn katten aan de tekening hadden zitten krabben. Hij was helemaal verpest! Toen moest ik die opdracht dus afbellen. Gelukkig mocht ik een nieuwe tekening maken, die ik achteraf veel beter vond dan de tekening die mijn katten hadden vernield. Het is dus toch nog goedgekomen!'

Sylvia heeft verschillende aantal prijzen gewonnen, waaronder een aantal Zilveren Penselen en Vlag & Wimpels en de Prof. Pi-prijs voor illustratie. Ze kreeg ook een Vlag & Wimpel voor ‘Kip en ei', het eerste prentenboek dat ze zelf geïllustreerd én geschreven heeft. Inmiddels heeft ze ook een speciaal boek gemaakt met Bette Westera, ‘Over de liefde', waarvoor Bette de tekst schreef op basis van Sylvia's verhaal en tekeningen. Sylvia denkt dat ze in de toekomst nog meer boeken gaat schrijven. Tekenen blijft ze in elk geval doen. ‘Ik heb het leukste vak van de wereld. Ik zou niets anders willen!'

 
.
.