BiografiePhilip Hopman

Terug naar lijst

Philip werd op 16 juli 1961 geboren. Hij hield al van tekenen toen hij klein was. Ook op school zat hij altijd te tekenen, niet omdat hij zich verveelde, maar omdat het tekenen nu eenmaal vanzelf ging. Ook nu hij volwassen is, maakt hij de hele dag tekeningetjes: ‘Terwijl ik de krant lees of een telefoongesprek voer, ik móet gewoon een tekeningetje maken in de kantlijn. Dan teken ik van alles: gezichtjes, hondjes, autootjes, rennende dametjes... Net waar je op dat moment onbewust mee bezig bent.’ Vroeger kreeg Philip wel eens op zijn kop van de juffrouw als hij in zijn rekenschrift getekend had. Wel kreeg hij hoge cijfers voor zijn tekeningen: zo gaf zijn juf hem een keer een 10+!

Na de middelbare school in Bergen ging Philip in 1980 naar de Rietveldacademie in Amsterdam. Hij wilde eigenlijk mode-ontwerper worden, maar hij ontdekte al snel dat hij beter overweg kon met een pen dan met een naaimachine. Daarom stapte hij over naar de afdeling Illustratie, waar hij les kreeg van onder meer kinderboekenillustrator Thé Tjong-Khing. ‘Ik vond (en vind) zijn werk fantstisch. Ik dacht: dát ga ik doen! Toen ben ik me gaan specialiseren in het illustreren van kinderboeken. Dat past het best bij mij. En het is gewoon het leukst.’

Na zijn studie had Philip eerst een aantal verschillende baantjes, zoals ober in een restaurant en gids op een rondvaartboot. Na een baantje bij een tekenfilmstudio kreeg hij zijn eerste illustratie-opdrachten. In 1988 verschenen zijn eerste tekeningen in het boek ‘Een reuze heksentoer’ van Frances Kelly. Sindsdien heeft hij meer dan 150 kinderboeken geïllustreerd. Hij heeft al met een heleboel kinderboekenschrijvers samengewerkt, waaronder Hans Hagen, Francine Oomen, Wouter Klootwijk, Nannie Kuiper en Tjibbe Veldkamp. Hij heeft bijvoorbeeld alle ‘Jubelientje’-boeken van Hans Hagen geïllustreerd.

Kenmerkend voor de tekeningen van Philip is dat ze meestal heel vrolijk en zonnig zijn. Vaak is er heel veel te zien op zijn tekeningen. ‘Ik maak tekeningen met heel veel details, tekeningen waar je in kunt verdwalen.’ Philip tekent meestal met pen en inkt en acrylverf. Ook gebruikt hij soms een kroontjespen of een rietpen. Vaak gaat hij op onderzoek uit voor zijn tekeningen. Zo reisde hij samen met schrijver Hans Hagen naar Ghana om goede tekeningen te kunnen maken voor ‘De dans van de drummers’ (2003). Maar hij hoeft niet altijd zo’n verre reis te maken om zich voor te bereiden op een tekening: voor het illustreren van ‘Wiplala’ van Annie M.G. Schmidt is Philip bijvoorbeeld naar Madurodam geweest om een foto van bovenaf van het paleis op de Dam te maken. ‘Daarmee heb ik mezelf weer een ballonvaart uitgespaard.’

Philip heeft al een aantal prijzen gewonnen met zijn illustraties, zoals de Leopoldprijs van de Beste Prent van 1998. In 1995 kreeg hij voor zijn tekeningen in ‘Temmer Tom’ van Tjibbe Veldkamp een Vlag en Wimpel van de Penseeljury. In 1999 kreeg hij een Zilveren Penseel voor ‘22 wezen’, ook een boek van Veldkamp. Daarnaast won hij een aantal keren een Pluim van de Maand.

In 2006 maakte Philip zijn eigen prentenboek: ‘Altijd als ik aan je denk’, overal allerlei dieren die verliefd zijn. ‘Nadat ik tekeningen had gemaakt voor meer dan honderd boeken van anderen, ging het knellen. Ik dacht: nu wil ik ook eens een boek van mezelf. In die tijd maakte ik een muurschildering voor een gebouw in Rotterdam. Dat was moeilijk, want alle mensen in dat gebouw moesten het mooi vinden. Ik tekende allerlei stoere figuurtjes. Daarna wilde ik meer met die dieren doen. Het was echt geweldig om voor het eerst alleen mijn naam op de omslag te zien staan! Ik weet niet of ik nog meer eigen boeken ga maken, maar het is niet uitgesloten.’

Op de website van Philip vind je nog meer informatie: www.philiphopman.nl

Op leesfeest vind je de volgende recensies:

'Rambamboelie'

De foto van Philip Hopman is gemaakt door Ted van Lieshout.
 

 
Recensies op Leesfeest:
Titel Uitgeverij Soort boek Leeftijd
Valentijn en zijn viool Lemniscaat, 2012 Valentijn speelt op zijn viool. Maar iedereen rent weg… Vinden ze het niet mooi? 6+
Vlieg! Lemniscaat, 2013 Marius denkt na over alles en niets, soms samen met opa, soms alleen. 9+
.
.